Η Κατερίνα ήρθε προχθές από το σπίτι. Μου είπε πως δεν ήταν και πολύ καλά. Δεν κατάλαβα και πολλά. Όχι πως περίμενα και να καταλάβω. Ορισμένες φορές, νομίζω πως το προτιμώ που δεν καταλαβαίνω κιόλας. Φοβάμαι μήπως τελικά πιστέψω σε ψέματα.
- Κατερινάκι, τί έγινε;
- Με πληγώνουν οι άνθρωποι.
Δεν ξέρω πώς σας φαίνεται εσάς μία τέτοια δήλωση. Μάλλον συνηθισμένη. Οι δικές της όμως εκφράσεις, συνήθως κρύβουν πολλά περισσότερα από όσα αποκαλύπτουν. Έτσι, συνέχισα να την κοιτάζω σιωπηλή, περιμένοντας την πρώτη επεξήγηση.
- Δεν εννοώ βέβαια κάθε άνθρωπο. Τη ματαιοδοξία και κουτοπονηριά των περισσότερων, την ανέχομαι. Δηλαδή, σαφώς και με πληγώνει. Κάπως περισσότερο από την αδιαφορία τους μάλιστα. Μα όχι, δεν είναι αυτό.
OK. Αυτό δεν είναι ό, τι περίμενα για να καταλάβω δυο πράγματα παραπάνω. Αυτό Κατερίνα, πλέον, το κατανοώ και μόνη μου. Τόσα χρόνια που σε ξέρω, έχω μάθει τα πρώτα βήματα, αυτά που αποκλείουν πρόσωπο ή καταστάσεις, να τα κάνω χωρίς την καθοδήγησή σου. Αλλά θα περιμένω υπομονετικά τη συνέχεια. Επειδή υποψιάζομαι πως αν σου πω "Ξέρω τί δεν εννοείς. Πες μου όμως σε παρακαλώ τώρα και τί εννοείς", μάλλον θα μου απαντήσεις "Ω τίποτα, ξέχνα το" και τέρμα η κουβέντα. Κι εσύ πάλι όμορφη κι απόμακρη, κι εγώ πάλι μετέωρη και μπερδεμένη. Ίσως και λίγο θυμωμένη. Στην αναμονή λοιπόν.
- Έχω 2-3 ανθρώπους τους οποίους κάπως έχω ξεχωρίσει. Είσαι κι εσύ ένας από αυτούς. Αυτών οι αδυναμίες, με πονάνε περισσότερο. Αυτών τα λάθη, είναι σα να με σκίζουν.
Τον πρώτο καιρό, αν έφτανε σε τέτοιο σημείο η συζήτηση, θα την έκοβα και θα ρωτούσα αν έκανα κάτι το οποίο την ενόχλησε και προσπαθεί να μου πει. Τώρα όμως ξέρω πως όταν μιλάει γενικά, δεν αναφέρεται σε μένα. Μπορεί σε μερικά από όσα λέει να συμπεριλαμβάνομαι, αλλά εκείνη την ώρα δεν τα λέει γι' αυτό. Αφήνω λοιπόν την υποψήφια στιγμή αυτοκριτικής να με προσπεράσει.
- Δε μοιράζομαι συχνά πράγματα. Δε νιώθω την ανάγκη. Μα είναι πολύ άσχημο το ένα άτομο με το οποίο θέλησα να συμπορευτώ λίγες μέρες, να μην κουνάει από τη θέση του ένα χρόνο τώρα.
Κι είναι πικρό, ο άνθρωπος τον οποίο βλέπεις πιο κοντά στον εαυτό σου, να εμφανίζει χαρακτηριστικά που σε σπρώχνουν μακρυά, σε αποξενώνουν. Δε νιώθεις πια το ίδιο άνετα να μιλήσεις. Δηλαδή, όχι άνετα ακριβώς. Αυτό που θέλω να πω, είναι πως βρίσκεις όλο και λιγότερους λόγους να ανοιχτείς σ' αυτόν τον άνθρωπο. Νιώθεις να το αξίζει όλο και λιγότερο.
Κι είναι που ξέρεις τί θα πει, πριν το πει. Είναι που ξέρεις τις δικαιολογίες, ξέρεις τις αντιδράσεις. Ξέρεις πότε θα κλάψει και πώς θα προσπαθήσει να επανορθώσει. Να ζητήσει συγχώρεση.
Κι είναι ο τρόπος που σε κοιτάζει ορισμένες φορές. Το έντονο, ίσως προκλητικό βλέμμα. Αυτό που αποδεικνύει πως παρόλο που βλέπει και ξέρει, παρόλο που αναγνωρίζει, αδυνατεί να ελέγξει τις αδυναμίες του. Είναι ανεπαρκής, να αγγίξει ό, τι αναζητούσε. Όχι τον περισσότερο καιρό. Μα αυτές οι ελάχιστες, σπάνιες στιγμές αρκούν. Αρκούν, επειδή τις είδα. Επειδή τις κατάλαβα.
Κι είναι που και κάποιοι υποψήφιοι να διεκδικήσουν μία θέση κάπως ξεχωριστή, τελικά, καταλήγουν με το χαρακτηρισμό "εντάξει, έχει κάτι καλύτερο από τους περισσότερους, αλλά δε διαφέρει επαρκώς".
Μου τελείωσε η ένταση. Μου τελείωσαν τα νεύρα. Δεν έχω άλλη επιθετική σκέψη για την Κατερίνα. Δεν είναι οτι είπε κάτι που με άγγιξε. Ούτε πως θεώρησα ότι πονάει περισσότερο από εμάς, τους άλλους. Είναι που με πονάει εμένα την ίδια, να βλέπω ανθρώπους σαν αυτήν, να απογοητεύονται. Κι είναι που ανησυχώ, μην τυχόν πω ή κάνω κάτι, όπως όλοι μας κάνουμε, το οποίο την ενοχλήσει, την απομακρύνει ή την απογοητεύσει. Όχι επειδή δε θα μου μιλάει πια. Αλλά επειδή εκείνη δε θα έχει κάποιον να μιλάει. Και πώς θα αντέξει τότε;
- Αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, νομίζω πως θα πνιγώ. Ως φυσική συνέπεια των γεγονότων θα έρθει ο πνιγμός μου. Δε θα τον προκαλέσω εγώ. Είδα μία ταινία στον κινηματογράφο τις προάλλες. Στο τέλος της ταινίας, έκανα την εξής σκέψη: Αν ποτέ αποφασίσω να αυτοκτονήσω, το σημείωμα που θα αφήσω θα γράφει "Τα είχα όλα. Αλλά εσείς όχι. Κι αυτό, ήταν δυσβάσταχτο". Όχι πως σκέφτομαι να αυτοκτονήσω βέβαια. Πάμε για έναν καφέ;
Τίτλος: Παρέα
Ερμηνεύτρια: Νατάσσα Μποφίλιου
Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
No comments:
Post a Comment