Πρωινά Συνειδητοποίησης

Ο καιρός περνάει κι οι άνθρωποι αλλάζουν. Οι σχέσεις μεταβάλλονται. Άλλες τελειώνουν, άλλες αρχίζουν, ελάχιστες συνεχίζουν αλώβητες. Ένα γλυκό και ξεκούραστο πρωινό ξύπνημα ξαφνικά επηρεάζεται από λίγες εικόνες. Τόσο λίγες, που τα δάχτυλα των χεριών περισσεύουν στο μέτρημα. Λίγες, μα αρκετές για να σε κρατήσουν πίσω. Κι όσα τόσο καιρό είχες καταφέρει να βάλεις στην άκρη, επανέρχονται. Όλες οι ερωτήσεις που σε βασάνιζαν για μήνες πριν καιρό, κάνουν όλες την εμφάνισή τους ξαφνικά. Κι εσύ που νόμιζες πως τα είχες αφήσει όλα εκεί, τα νιώθεις να ξεπηδούν από κάθε πόρο σου, από κάθε σκέψη σου. Δεν είναι τόσο το "γιατί έγινε ό,τι έγινε". Σ' αυτό έχεις απάντηση. Είναι αυτό το "γιατί έπρεπε να γίνει ό,τι έγινε". Αδύναμος... Πόσο αδύναμος είσαι που ακόμα ψάχνεις φαντάσματα. Και πόσο, τελικά, μόνος. Ένας ένας, όσοι είναι γύρω σου το παίρνουν απόφαση πως έτσι θα είναι και μόνο αυτά μπορούν να κάνουν. Εσύ γιατί δεν το παίρνεις απόφαση πως έτσι είναι και πάντα έτσι θα 'ναι; Φτωχέ μου, γιατί νομίζεις πως σου χαρίστηκε τόση εσωτερική δύναμη; Για τις σπουδές σου σάμπως ή για το επάγγελμά σου; Που και σ' αυτά το δύσκολο δρόμο διάλεξες, δε λέω. Αλλά δεν είναι γι' αυτό. Είναι για να καταφέρνεις τον εαυτό σου. Που όσο πίσω κι αν θες να τον αφήσεις, θα αρκούν λίγες εικόνες για να τον βρεις ξανά μπροστά σου. Τόσο λίγες και τόσο μπροστά σου, που μπορείς να διακρίνεις ένα δακρυσμένο είδωλό του. "Καλημέρα", του λες και το κοιτάζεις παρήγορα. "Ώρα να ξεκινήσεις".