Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες. Πάντα

Η Κατερίνα είναι μία γειτόνισσά μου. Με επισκέπτεται που και που, πίνει μαζί μου έναν καφέ. Η σχέση μας είναι ιδιόρρυθμη. Δηλαδή, έχει τους δικούς της ρυθμούς! Τον πρώτο καιρό ερχόταν και μου μίλαγε για τη δουλειά της. Εγώ την άκουγα, άμα με ρωτούσε καμιά φορά της έλεγα και την άποψή μου για κάποια πράγματα. Ύστερα έφευγε.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα ερχόταν, δε θα ήξερα τίποτα γι' αυτήν. Και κανένας βέβαια στη γειτονιά. Η κυρία στο ψιλικατζίδικο, το είχε παράπονο. Όχι φανερό φυσικά... Κι αν ποτέ αντιλαμβανόταν πως είχε έρθει σπίτι μου, είχε πάντα μία ασυνήθιστα έντονη εκδήλωση ενδιαφέροντος για την καθημερινότητά μου.

Η Κατερίνα λοιπόν, είναι η νεαρή που έφυγε από τον κύριο στην προηγούμενη ιστορία μου. Δεν ξέρω αν θα τη χαρακτήριζα ως περίεργο άνθρωπο. Δεν ξέρω καν αν θα τη χαρακτήριζα "άνθρωπο". Έμοιαζε σαν πλάσμα έξω από τον κόσμο αυτό. Ήρεμη, ευγενική, διακριτική. Όχι όμως με τους συνήθεις χαρακτηρισμούς.

Είχε μία ηρεμία που φαινόταν στο πρόσωπό της, και ανάβλυζε από κάθε της κίνηση. Δεν την είχα δει ποτέ ταραγμένη ή νευριασμένη. Ποτέ όμως.. Κι ευγενική ήταν. Ευγενική στα λόγια, μα κυρίως στην ψυχή. Πώς γίνεται να είναι κανείς ευγενικός στην ψυχή, θα ρωτήσετε εύστοχα. Δεν ξέρω. Όμως εκείνη ήταν! Διακριτική όχι επειδή προσπαθούσε να μην επιβαρύνει με την παρουσία της. Όχι. Διακριτική, επειδή μπορεί να ήταν εκεί κοντά και να μην την έβλεπες, να μην την καταλάβαινες.

Αυτό το τελευταίο ειδικά, είναι πολύ περίεργο. Σχεδόν όλοι όσοι έτυχε να βρεθούν στον ίδιο δρόμο μαζί της, τη θυμούνται. Τραβάει τα βλέμματα. Αλλά κανένας δε θυμάται πού ακριβώς την είδε, τί ακριβώς φόραγε, πότε ακριβώς ήτανε, τί ακριβώς έκανε. Αλλά κι αυτή δεν προσέχει. Μια φορά περπατούσαμε στο ίδιο πεζοδρόμιο, ήμουν λίγο πίσω της. Δε θυμάμαι πότε... Θυμάμαι που κάποιος τη χαιρέτησε από μακρυά. "Γεια σου Κατερίνα!", κι εκείνη απάντησε καλησπερίζοντας. Την πρόλαβα γιατί καθυστέρησε στο περίπτερο. Χαιρετηθήκαμε και μου υποσχέθηκε το απόγευμα να περάσει.

Και ήρθε. Όπως πάντα, όταν έλεγε πως θα έρθει. Εγώ, περίεργη για το νεαρό που την είχε χαιρετήσει το μεσημέρι, δεν κρατήθηκα και τη ρώτησα. "Αχ, δεν ξέρω ποιος ήταν. Μάλλον θα είχαμε γνωριστεί κάπου, αλλά δε θυμάμαι". Ούτε αυτή θυμόταν λοιπόν. Σα να ήταν περαστική κάπως, να μην είχε νόημα η καθημερινότητά της γιατί αλλού ήταν τα σημαντικά. Πού άραγε;

Μετά από καιρό, ήρθε μία μέρα από το σπίτι χωρίς να με ενημερώσει πρώτα. Την καλοδέχτηκα, ευχάριστη έκπληξη πάντα η παρουσία της. Την είδα λίγο ταραγμένη. Ή μήπως να ήταν κι η ιδέα μου; Της έφτιαξα ένα τσάι και έκατσα κοντά της. Σήμερα, είχε καθίσει στο πάτωμα. Τις προηγούμενες φορές, προτιμούσε ένα μαξιλάρι που είχα κάτω. Περίμενα να ακούσω, αλλά δε μίλαγε. Αποφάσισα να μιλήσω εγώ, να της φύγει ίσως το βάρος που ένιωθε.

Άρχισα να λέω για τη δουλειά μου, και μετά για την κολλητή μου την Ειρήνη, που μόνο πολέμους άνοιγε γύρω της. Σιγά σιγά, έφτασα να μιλάω για έναν πόνο μέσα μου, που δεν ήξερα πώς να τον κάνω καλά. Πόνο από ανθρώπους που αγαπώ. Που όμως δεν ξέρω πώς να βαδίσω, κοντά τους ή μακρυά τους.

Κάποιες φορές, δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τί είναι καλύτερο. Ίσως πάλι, να ξέρουμε τί είναι καλύτερο, αλλά επειδή θέλουμε κάτι άλλο, εις (βαθύτερη) γνώσην μας να το παραβλέπουμε. Αυτό όμως μας πληγώνει, συνήθως. Και μας πληγώνει περισσότερο, επειδή δεν αλλάζει. Της είπα για τον Παντελή, που τόσο θέλω να βλέπω αλλά που κάθε φορά που δε γίνεται, στεναχωριέμαι. Της είπα και για τον Ηλία, που είναι ίσως αυτός που θα χρειαζόμουν, αλλά που δε μου αρκεί.

"Χαζή, ε;", ρώτησα. Αλλά δεν περίμενα απάντηση, συνέχισα. Είχα κι άλλα να πω. Είπα και για άλλα πρόσωπα. Πρόσωπα που μου συμπαραστέκονται, που με εκτιμάνε και το ξέρω. Πρόσωπα που με κουράζουν και πρόσωπα που με στεναχωρούν. Κάποια που έχω ανάγκη και κάποια που με έχουν ανάγκη. Και τότε το κατάλαβα...

Δεν είχε έρθει γιατί ήθελε να μου μιλήσει. Ποτέ δεν ήταν αυτό. Ερχόταν για να της μιλήσω εγώ. Και μόνο σήμερα το κατάλαβα. Σήμερα, που άρχισα να κλαίω, κι αυτή δε μίλαγε. Μόνο σηκώθηκε, έβαλε μουσική "Πόσο πολύ σ' αγάπησα, ποτέ δε θα το μάθεις", και πλησίασε στο παράθυρο.

Θύμωσα! Αχ πόσο θύμωσα.. Θύμωσα που εγώ έκλαιγα κι αυτή συμπεριφερόταν σα να μην ήμουν εκεί. Κι έκλαψα, έκλαψα κι άλλο, πολύ. Τόσο που δεν είχα μετά άλλα δάκρυα. Και τότε, μα τί μου ήρθε;! Γύρισα και της είπα ευχαριστώ. Κι εκείνη, με κοίταξε και χαμογέλασε. Πλησίασε, με αγκάλιασε. Να 'σαι καλά, μουρμούρισε. Και ναι, αυτό ήταν τελικά.

Τόσο καιρό πίστευα πως αυτή με είχε ανάγκη κι ερχόταν να με βλέπει. Και ήμουν περήφανη γι' αυτό. Και μόνο σήμερα συνειδητοποίησα πως τελικά, εγώ την είχα ανάγκη. Και αισθάνθηκα ακόμα πιο περήφανη, που την είχα ανάγκη και ήταν εκεί, για μένα. Κατόπιν, με καληνύχτησε. Μου είπε πως τώρα, ξέρω πώς να ξεσπάω. Πως ελπίζει η ξαφνική της εμφάνιση να μη με τάραξε, αλλά πως δεν μπορούσε να περιμένει μέχρι αύριο.

Ήταν όμως σα να λέει πως ήξερα πως δεν άντεχες κι άλλη μέρα. Και δεν ήξερα τί να κάνω. Να έρθω έτσι ξαφνικά; Φοβόμουν μήπως με παρεξηγήσεις κι αντί να βοηθήσω τελικά έκανα ζημιά. Αλλά σκέφτηκα πως ήμουν δίπλα σου για να σε βοηθώ. Και πως σήμερα χρειαζόσουν τη βοήθειά μου. Κι αν δεν έρχομουν, τί θα έκανες; Κι αν ερχόμουν κι έχανα την εμπιστοσύνη σου; Ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Καληνύχτα.

Κι έφυγε. Από τότε, δεν ξαναμιλήσαμε για κείνη τη μέρα. Ερχόταν πάλι κατά καιρούς, πίναμε τον καφέ μας και φλυαρούσαμε. Πλέον, ήξερα να προσέχω τον εαυτό μου και δε χρειαζόμουν ξεσπάσματα. Και μόνο πολύ μετά κατάλαβα, πως η ταραχή της εκείνο το βράδυ δεν ήταν για το αν έκανε καλά που ήρθε. Μόνο πολύ μετά κατάλαβα, πως ήταν σίγουρη για κάθε βήμα και κάθε πράξη της και πως δεν μπορεί να είχε ανασφάλεια.

Μόνο πολύ μετά κατάλαβα πως οι άνθρωποι που ξέρουν πολύ καλά να στέκονται δίπλα μας, είναι αυτοί που ηρεμούν μέσα από εμάς. Έχουν σίγουρα και το δικό τους τρόπο, να γράψουν ένα ποίημα, να συνθέσουν μια μελωδία, να ζωγραφίσουν έναν πίνακα. Αλλά τους βοηθάει κυρίως να ξέρουν πως οι άλλοι δε βιώνουν τη μοναξιά που για εκείνους είναι τρόπος ζωής. Ανάγκη.