Έβρεχε. Από τους αγαπημένους μου καιρούς. Χάζευα έξω από το παράθυρο το δρόμο, και το παρκάκι στο τέλος της κατηφόρας. Έχει λίγα χρόνια που δημιουργήθηκε. Δε φαινόταν να έχει πολλή ζωή, αλλά η αλήθεια είναι πως σχεδόν πάντα κάποιος βρισκόταν εκεί κοντά. Απλά, είχε και το πάρκο τον τρόπο του να μοιάζει μοναχικό. Εκεί την είδα λοιπόν. Η Ελένη.
Κρατούσε μία ομπρέλα, αλλά ήταν αφηρημένη. Της είχε γλιστρήσει λίγο και βρεχόταν ο ένας ώμος της. Πόσο θα ήθελα να της μίλαγα εκείνη την ώρα. Ήταν σα να την ακούω. Να ακούω τις σκέψεις και τον πόνο της. Να βλέπω το γερμένο πρόσωπό της. Αλλά καταλάβαινα και πως δεν ήθελε κανέναν εκείνη την ώρα κοντά της. Γι' αυτό διάλεξε εκείνο το παρκάκι. Είχε τον τρόπο του αυτό.
Θα ήταν ίσως προτιμότερο να μας τα έλεγε η ίδια, αλλά της αρέσει να μιλάει με αινίγματα, να αφήνει σχόλια πολύπλευρα, πολυσήμαντα. Και ειδικά αν το σχόλιό της προέρχεται από βίωμά της, εκεί ψάχνεις να διακρίνεις τη συμβουλή από το γεγονός. Το σωστό από το προφανές. Αυτό που εννοεί από αυτό που τελικά λέει. Δεν ξέρω αν εγώ τα λέω λιγότερο αινιγματικά, αλλά θα κάνω μία προσπάθεια.
Μας απασχολεί οι άνθρωποι που είναι γύρω μας να είναι και να νιώθουν καλά. Σωστά; Σωστά. Και προσπαθούμε όσο μπορούμε να συμβάλλουμε σε αυτό. Σωστά; Σωστά. Επίσης, παραβλέπουμε κάποια λαθάκια τους, λόγια ή πράξεις που είναι ικανά να μας στεναχωρήσουν. Σωστά; Σωστά.
Για πόσο καιρό προσπαθούμε για τους άλλους όμως; Και πού ακριβώς παίρνουμε απόφαση πως δεν πάει άλλο; Η Ελένη πάντα νοιαζόταν. Με έναν τρόπο περίεργο βέβαια, γιατί δεν ήταν λίγες οι φορές που την κατηγόρησαν ως εγωίστρια και αυστηρό κριτή. Αλλά νοιαζόταν, κι αυτό ούτε εγώ δεν μπορώ να το αμφισβητήσω. Ίσως να φταίει αυτό που της είχε πει κάποτε ένα αγαπημένο της πρόσωπο.
"Δεν είσαι αυστηρή με τους ανθρώπους, όχι. Είσαι αυστηρή με τις δυνατότητές τους."
Και πόσο αλήθεια να είναι άραγε αυτό; Ναι, είχε απαιτήσεις από τους ανθρώπους. Απαιτήσεις που τις θεωρεί αυτονόητες. Για παράδειγμα, απαιτούσε να τη σέβονται. Απαιτούσε να μην επιτρέπουν στον εαυτό τους να κλαίει τη μοίρα του. Απαιτούσε να λαμβάνουν τις ευθύνες των πράξεων, σκέψεων, λόγων και συναισθημάτων τους. Απαιτούσε να μην κατηγορούν ούτε έμμεσα κανέναν για τις επιλογές τους.
Δεν τα βρίσκετε λογικά όλα αυτά; Κι εγώ. Φανταστείτε τώρα ένα πρόσωπο το οποίο σας τα υπενθυμίζει διαρκώς. Ένα πρόσωπο που ενδιαφέρεται τόσο για σας ώστε να μη σας επιτρέπει να κλαίγεστε. Ένα πρόσωπο που ενδιαφέρεται τόσο για σας ώστε να μην αποκρίνεται όταν ψάχνετε ελαφρυντικά για τις βλακείες σας και τις αρνήσεις σας, που οφείλονται συνήθως και κυρίως στα συναισθήματά σας. Ακόμα κι αν αυτά αφορούν στην ίδια. Ή πιο σωστά, ακόμα περισσότερο αν αυτά αφορούν στην ίδια.
Εγώ δεν ξέρω πως θα ένιωθα απέναντι σε ένα τέτοιο πρόσωπο, να πω την αλήθεια. Ξέρω όμως πως η Ελένη πληγωνόταν αρκετά από τους ανθρώπους. Όχι από όλους βέβαια, σε καμία περίπτωση. Οι περισσότεροι έβλεπαν πως δεν αντέχουν και κρατούσαν μία απόσταση ασφαλείας. Υπάρχουν όμως και κάποιοι οι οποίοι έχουν αρκετή δύναμη ( ; ), υπεροψία ( ; ), αφέλεια ( ; ), αυτοπεποίθηση ( ; ) , δεν ξέρω τί ώστε να επιμείνουν.
Το άσχημο είναι πως τελικά αποδεικνύεται πως δεν αντέχουν, συνήθως. Και τότε ξεκινάν συγκρούσεις, φωνές, παράπονα. Ξεκινάει η αναζήτηση μιας ελπίδας ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα βλέπουν αυτοί. Και τί να πει τότε η Ελένη; Αν δείξει πως δεν είναι όντως έτσι, πρώτα απ' όλα θα λέει ψέματα, κι αυτό το αποφεύγει όσο δεν πάει. Έπειτα, τροφοδοτεί νέους κύκλους επεισοδίων, οι οποίοι τη λυγίζουν. Αν δείξει πως είναι όντως έτσι (όπως δηλαδή είναι), θα στεναχωρήσει τα άτομα για τα οποία νοιάζεται. Θα τα στεναχωρήσει, θα τα πληγώσει, θα τα οδηγήσει (κάποια από αυτά) να σκέφτονται συνέχεια, να έχουν συναισθηματικές μεταπτώσεις κι όλα αυτά σαν αποτέλεσμα έλλειψη ενδιαφέροντος για οτιδήποτε.
Αναρωτιέμαι τί θα μπορούσα να της πω. Πάλι στεναχωριέται για κάποιον, κι αυτός σίγουρα είναι επίσης πολύ άσχημα. Αλλά ψέματα δε θέλει να πει. Και κάπου όλες αυτές οι επαναλήψεις, οι διαμάχες, οι λέξεις που τις λαμβάνει ως έμμεσες κατηγορίες την κουράζουν. Όπως την κούρασαν και σήμερα. Δεν μπορεί άλλο. Κάθεται εκεί και βρέχεται. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν έχει βουρκώσει, αν κλαίει, αν χαμογελάει. Αλλά σίγουρα ο τρόπος που κινείται και κοιτάει, που κάθεται, αποκαλύπτει την άσχημη διάθεσή της.
Αχ βρε Ελένη, ωραία Ελένη... Δε γίνεται να κάνεις όλους τους ανθρώπους χαρούμενους.
4 comments:
η καθε απαιτηση του εγω αφορα πανω απ ολα την διαθεση του,τις αναγκες και τα συναισθηματα του και υστερα το αντικειμενο στο οποιο απευθυνεται.
Πρέπει να είναι λεπτός χαρακτήρας η Ελένη. Σίγουρα δεν είναι δυνατός χαρακτήρας. Γιατί απλά εξαρτάτε απο τους ανθρώπους γύρο της. Και κυρίως εξαρτάτε απο τα συναισθήματα των γύρο της.
-
Προβληματίζομαι (ωραία λέξη), γιατι θεωρεί η Ελένη τόσο σημαντική τον εαυτό της;
-
Και γιατί η Ελένη νομίζει πως ξέρει να αποκρίνεται στα συναισθήματα των συνανθρώπων της;
-
Πιστεύει η Ελένη πως "βλέπει" τη μοναδική αλήθεια;
-
Απο πηγάζουν τόσα δυνατά σημεία, είτε είναι της λογικής είτε είναι των συναισθημάτων;
-
Εδώ διαφέρουμε με την Ελένη: Αυτή νομίζει, οι άλλοι ξέρουν. Αυτοί νομίζει πως την έχουν ανάγκη, οι άλλοι ξέρουν πως έχουν ανάγκη.
-
Ο σκληρός κριτής δεν είναι ο κριτής. Σκληρός είναι ο αυταρχικός και ΜΗ συναισθηματικός.
-
Με το κείμενο αυτό αναρωτήθηκα, πως πρέπει να είναι αυτά τα συναισθήματα; Τι είναι τελικά τα συναισθήματα; Πως τα καταλαβαίνουμε. Απο πηγάζουν; Γιατί να είναι αυτά που είναι; Και τελικά, που χρησιμεύουν; Και όλοι οι άνθρωποι έχουν συναισθήματα;
Και η λογική; Ναι η λογική την διδασκόμαστε στα βιβλία ή στα Πανεπιστήμια;
-
Και ο σεβασμός δεν είναι απαίτηση, είναι προϋπόθεση.
(Συγνώμη για την πολυλογία, όμως έτσι γεννήθηκα, στη πολυλογία)
Δεν κρίνω κανέναν εδώ, απλά διαφωνώ στις ιδέες, όχι στα πρόσωπα.
@ δεν υπάρχει κάτι για το οποίο τίθεται θέμα
Νομίζω πως συμφωνώ, απλά κάποιες φορές δε δρούμε έτσι.
@ αιθέρια ψυχή
Δεν ξέρω αν εξαρτάται ακριβώς. Σ' αυτό θα μπορούσε να μας απαντήσει η ίδια καλύτερα..
-
Ίσως γιατί είναι ό,τι πολυτιμότερο έχει.
-
Δε νομίζω πως λέει κάπου ότι ξέρει να το κάνει.. Ίσα ίσα θα έλεγα.
-
Το πίστευε. Το αμφισβήτησε αλλά και τότε επιβεβαιώθηκε.
-
Αυτό δεν το ξέρω. Ούτε η ίδια φαντάζομαι. Κάποια πράγματα, δεν μπορούμε να τα εξηγήσουμε.
-
Αυτή δε νομίζει τίποτα. Απλά δέχεται πως της λένε αλήθεια.
-
Σκληρό λέμε καμιά φορά και τον αντικειμενικό κριτή. Αυτόν που δε μας χαρίζεται, όσο κι αν μας αγαπάει και καταλαβαίνει τις πράξεις μας. Αυτόν που δε μας δικαιολογεί.
-
Όσο για τα συναισθήματα, δεν ξέρω ούτε εγώ, ούτε και η Ελένη πώς μπορεί να είναι ακριβώς. Μόνο αυτός που τα νιώθει μπορεί να ξέρει, στο περίπου. Τα καταλαβαίνουμε από το αποτέλεσμά τους και πηγάζουν από τον άλλον για τον οποίο τα τρέφουμε. Και ναι, όλοι έχουν. Και λογική έχουν όλοι. Δεν τη διδασκόμαστε κάπου. Την έχουμε. Άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Και έχει κι ένα περιθώριο υποκειμενικότητας..
Συμφωνώ μαζί σου(;)...
Όμως (και) διαφωνώ και επαυξάνω: Οι διαφορές είναι τόσες πολλές ανάμεσα στους ανθρώπους, όσα είναι και τα κοινά σημεία. Αυτά έχουν την αξία τους εξ ορισμού.
Είναι τόσο όμορφο να κρύβεις τα λάθη των ανθρώπων, όσο να αναδεικνύεις τα χρήσιμα.
Σκληρό λέμε καμιά φορά και τον αντικειμενικό κριτή. Αυτόν που δε μας χαρίζεται, όσο κι αν μας αγαπάει και καταλαβαίνει τις πράξεις μας. Αυτόν που δε μας δικαιολογεί.
Καταλαβαίνω πως δεν ειναι κριτής, αλλά αξιολογεί. Επομένως δεν ειναι κριτής. Στη ίδια τη φύση τα λάθη είναι αμέτρητα. Αλλά μαθαίνει απο αυτά. Και ξέρει να τα "κρύβει" καλά μέχρι να τα διορθώσει. Δεν υπάρχει πουθενά κακό σε αυτά. Υπάρχει όμως ανθρώπινο δόλιο που τα χρησιμοποιεί.
Post a Comment