Άγγελος

Χθες είχα πάει στη σχολή. Καθόμουν λοιπόν στο αμφιθέατρο δαγκώνοντας το καλαμάκι και πίνοντας σιγά σιγά τον (όπως συνήθως) όχι πολύ καλό καφέ μου. Δίπλα μου, βρισκόταν αφημένο ένα χαρτάκι στο οποίο, αρχικά τουλάχιστον, δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Να πω την αλήθεια, σκέφτηκα απλά πως θα είναι ένα από τα συνηθισμένα χαρτάκια που αφήνουν οι φοιτητές και γράφουν επάνω "Πιασμένη".

Βλέπετε τί κάνει η προθυμία για μάθηση;! Όχι καλέ, δεν είναι η έλλειψη χώρων, πώς σας ήρθε αυτό.. Η ώρα περνούσε κι ο καθηγητής δεν ερχόταν. Παίζοντας λοιπόν εγώ με το καλαμάκι μου, ε, την έκανα τη ζημιά και τσουπ, γέμισα πιτσιλιές τον πάγκο. Άρχισα να ψάχνω για χαρτομάντηλα στην τσάντα μου, αλλά μάταια. Οπότε, προτίμησα να χρησιμοποιήσω το χαρτάκι δίπλα μου, και ό,τι κατάφερνα. Και όπως το πιάνω, συνειδητοποιώ πως δεν έγραφε πάνω του "ΠΙΑΣΜΕΝΗ" αλλά είχε ένα κείμενο με μολύβι, γραμμένο βιαστικά. Ή ίσως και σε σύγχιση.

Ξεκίνησα να διαβάζω, και μη με πείτε περίεργη γιατί διαφορετικά ούτε εσείς θα μαθαίνατε την ιστορία.

Με κάτι έχω κουραστεί, αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω τί ακριβώς. Είχα πάει μία βόλτα τις προάλλες και περπατούσα. Όπως συνήθως, παρατηρούσα γύρω μου, χωρίς ουσιαστικά να παρακολουθώ. Πώς τα κατάφερνα και ξέχναγα τόσο εύκολα; Κάποια στιγμή βαρέθηκα να τριγυρνάω, και κάθισα σ' ένα παγκάκι του Δήμου, από αυτά τα πέτρινα. Οι άνθρωποι συνέχισαν το δρόμο και τις δουλείες τους.

Στο διπλανό παγκάκι ήρθε και κάθισε ένας νεαρός. Καστανά μαλλιά, πυκνά. Τα ρούχα του σκουρόχρωμα, αλλά το πρόσωπό του ανοιχτό, καθαρό. Άνοιξε ένα βιβλίο και συνέχισε να διαβάζει στο σημείο που του είχε υποδείξει ο χρωματιστός σελιδοδείκτης. Δεν μπόρεσα να διακρίνω τον τίτλο του βιβλίου.

Εξακολούθησα να κοιτάζω προς το πεζοδρόμιο, και τον δρόμο δίπλα του. Το φανάρι ανάβει κόκκινο. Σταματάει ένα αυτοκίνητο, και στο πίσω κάθισμα βρίσκεται ένα παιδάκι. Αγοράκι, 4 ή 5 χρονών. Ακουμπάει το πρόσωπο στο τζάμι, και χαζεύει στο πάρκο που κάθομαι. Συναντάει τη ματιά μου, και στέκεται και με κοιτάζει. Σηκώνω το χέρι μου και το χαιρετώ χαμογελώντας. Χαμογελάει κι αυτό και πέφτει στο κάθισμα, να μη φαίνεται από το τζάμι. Πού και πού ανασηκώνει το κεφαλάκι του να δει αν το κοιτάω. Χαμογελάει και ξανακρύβεται.

Το φανάρι ανάβει πράσινο. Το αυτοκίνητο ξεκινάει. Ο μικρός κάθεται στα γόνατα και κοιτάει τώρα από το πίσω παράθυρο. Χαιρετάει! Χαμογελώ και ξαναχαιρετώ κι εγώ, ενώ ταυτόχρονα παίρνω σιγά σιγά τα μάτια μου από το δρόμο. Έχω εντοπίσει λίγο πιο πέρα μία παρέα περιστέρια και σπουργίτια. Χοπ, πάνε δεξιά. Χοπ, μετά αριστερά. Τσιμπολογάνε τις πλάκες. Τα παρατηρώ και χαμογελώ. Θυμάμαι πως έχω στην τσάντα μου ένα κουλούρι, που πήρα το πρωί και το οποίο πάλι δεν έφαγα ολόκληρο.

Το βγάζω έξω και παίρνω όσα σουσάμια μπορώ. Δεν πέσανε και λίγα. Ρίχνω μερικά μπροστά μου. Δύο περιστέρια και 1 σπουργίτι πλησιάζουν. Στη συνέχεια, ρίχνω μερικά δίπλα μου, στο παγκάκι. Το ένα το περιστέρι διστάζει, και τελικά απομακρύνεται. Τα άλλα δύο ανεβαίνουν. Με αργές κινήσεις, απλώνω το χέρι μου προς το μέρος τους. Το περιστέρι, κάνει μικρά βήματα. Το σπουργίτι απομακρύνεται στην άκρη.

Τελικά το περιστέρι τσιμπάει μερικά ψίχουλα και φεύγει. Το σπουργίτι όμως, είναι ακόμα εκεί. Με κοιτάει. Χαμογελάω και τοποθετώ το χέρι πιο χαμηλά, προσέχοντας να μην το κινώ. Το σπουργιτάκι τότε, πλησιάζει αλλά αργά. Ανοίγει τα φτερά του και προσγειώνεται στην παλάμη μου! Αρχίζει να τρώει ό,τι είχε απομείνει. Το χαϊδεύω με το άλλο χέρι. Στην αρχή τρομάζει, μετά αφήνεται. Τα σουσαμάκια τελείωσαν. Έτσι, φεύγει από το χέρι μου. Για αρκετή ώρα, παρέμεινε κοντά μου στο παγκάκι.

Ο νεαρός δίπλα έχει ξαπλώσει στο παγκάκι και συνεχίζει το διάβασμά του. Μία γιαγιά που περνάει, τον βλέπει και κουνάει αποδοκιμαστικά το κεφάλι της. Στη συνέχεια το βλέμμα της πέφτει πάνω μου και της χαμογελάω. Ξαφνιάζεται, δεν της άρεσε που είδα το μορφασμό της. Προς στιγμήν το πρόσωπό της αγριεύει και συνεχίζει να βαδίζει. Την ώρα που πια με έχει προσπεράσει, χαμηλώνει το κεφάλι, το κουνάει δεξιά αριστερά και γελάει. Οι ώμοι της ανασηκώνονται ελαφρά.

Παραλίγο να πέσει πάνω σε έναν κύριο. Μα τί τους θέλει τόσους φακέλους; Περπατάει βιαστικά, και κοιτάει γύρω σκυθρωπός. Με κοιτάζει. Κατεβάζω τα μάτια. Δεν αντέχω τόσο επιθετική ματιά. Προσπερνάει και συνεχίζει πιο βιαστικός από πριν. Κλείνω τα μάτια, κουράστηκα. Ακόμα δε βρήκα τί φταίει.

Λυγίζω τα πόδια πάνω στο παγκάκι, και ακουμπώ το κεφάλι μου στα γόνατά μου. Κλείνω τα μάτια πιο σφιχτά, να μην καταλαβαίνω τίποτα. Μετά από μερικά λεπτά, αποφασίζω να ασχοληθώ με τη σχολή. Βγάζω ένα τετράδιο και αρχίζω να σημειώνω. Γρήγορα όμως γυρίζω στις τελευταίες σελίδες. Τραβάω γραμμές, γράφω λόγια. Σταματάω.

Ο νεαρός ρίχνει κλεφτές ματιές, κάτω από το βιβλίο του. Κοιτάζω αλλού. Ποτέ δεν μπορούσα να ξέρω πως με κοιτάνε, πως με παρατηρούν. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που κι εγώ παρατηρώ χωρίς να προσέχω. Σα να τους προστατεύω η ίδια από τη ματιά μου. Σηκώνομαι, ήρθε η ώρα να φύγω.

- Στάσου λίγο, ακούω το νεαρό να λέει. Είμαι ο Άγγελος. Θα σε πείραζε να σε ρωτήσω κάτι;
- Εεε.. Όχι, πες μου.
- Καταρχάς, θα σε πείραζε να μου πεις πώς σε λένε;
- Δε νομίζω πως υπάρχει λόγος.
- Καλά, καλά. Μη φεύγεις. Άλλωστε, έχω μία πιο σημαντική ερώτηση να σου κάνω.
- ...
- Σε παρατηρούσα τόση ώρα, και..
- Ναι, το κατάλαβα.

Χαμογελάει.

- Το φαντάζομαι. Όμως.. Δεν μπορώ να καταλάβω κάτι.
- ...
- Χαμογελάς πάντα τόσο πολύ, ή είσαι σε καλή μέρα σήμερα;
- Σήμερα σίγουρα δεν είμαι σε καλή μέρα. Αλλά δε χαμογελάω και τόσο πολύ.
- Κι όμως.. Σε είδα τόσες φορές να χαμογελάς. Στους ανθρώπους που πέρασαν, στα πουλάκια που σε πλησίασαν. Το ξέρεις ότι τα σπουργίτια δεν πλησιάζουν τους ανθρώπους; Όχι να φάνε και από το χέρι μας..
- Ε καλά, μπορεί αυτό να ήταν πιο εξημερωμένο.
- Ναι, μπορεί... Ακόμα και την ώρα που έκρυψες το κεφάλι σου, ακόμα κι όταν δάκρυα κύλησαν στο παγκάκι, εσύ χαμογέλαγες. Μη νομίζεις πως δύο γόνατα και μερικές τούφες μαλλιά είναι καλή κρυψώνα.
- Ε και; Τί θέλεις;

Η αλήθεια είναι πως είχα αρχίσει να νιώθω άβολα και μάλλον το κατάλαβε.

- Συγγνώμη, έχεις δίκιο. Πώς μπορείς όμως και χαμογελάς τόσο πολύ; Δεν είναι καν ψεύτικο.
- Δεν ξέρω. Απλά έτσι συμβαίνει.
- Σε βοηθάει να ξεπερνάς τις δυσκολίες;
- Εμένα; Δε νομίζω.
- Τότε;
- Τί θες να σου πω; Γιατί επιμένεις τόσο;
- Θέλω να μου πεις την αλήθεια. Γιατί χαμογελάς;
- ...

Ανασήκωσα τους ώμους. Δεν ήξερα τί να πω. Α ρε Κατερίνα, την πάτησες.

- Δεν είναι καθόλου άσχημο ή κουραστικό. Ίσα ίσα. Με έκανες, χωρίς να καταλαβαίνω και ιδιαίτερα το πώς, να νιώσω όμορφα. Κι ας μην είχα καλή διάθεση όταν έκατσα εδώ.
- ...
- ...
- Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη το χαμόγελο. Πρώτα στους άλλους και μετά στον εαυτό τους. Εγώ είμαι ο άλλος. Καλό απόγευμα.
- ...

Ξεκίνησα να περπατάω. "Να 'σαι καλά", τον άκουσα να ψιθυρίζει. "Να 'σαι καλά και να χαμογελάς". Κι εκεί έβαλα τα κλάματα. Αν είναι δυνατόν. Σύνελθε κοπέλα μου. Σηκώνω το κεφάλι και βλέπω τον κύριο, χωρίς τους φακέλους αυτή τη φορά. Παραλίγο κι εγώ να πέσω πάνω του. Με κοιτάει. Για την ακρίβεια, με καρφώνει. Μου κλείνει το δρόμο. Τρομάζω. Ακουμπάει απαλά το χέρι του στα μάτια μου, δε βλέπω.
Να προσέχεις. Κι αν σε αγνοούμε καμιά φορά, μη μας κακίζεις. Σε χρειαζόμαστε. Το ξέρεις όμως κι αυτό, δε χρειάζεται να στο πω εγώ. Αλλά νά...
Παίρνει σιγά σιγά το χέρι του. Χαμογελάει τώρα, μ' ένα χαμόγελο πικραμένο όμως. Να προσέχεις, και φεύγει.
Κι εγώ μένω εκεί.

Κατερίνα είπε, ε; Μάλιστα.. Περίεργοι!
- Συγγνώμη δεσποινίς, μπορείς να κάτσεις μία θέση πιο δίπλα;
- Ναι, ευχαρίστ...
Φτου! Πάνω στον καφέ.

---

Η φωτογραφία είναι από juzt-smile , devianart.