
Βρίσκεσαι σε μία πόλη, ταξιδιώτης.
Γνωρίζεις ανθρώπους, δημιουργείς παρέες.
Αφήνεις να σε αναζητήσουν, να σε βρουν.
Αφήνεις και κάπως να σε καταλάβουν.
Σε αγγίζουν, σε προσέχουν κιόλας ίσως γιατί σε νιώθουν λίγο.
Όλοι, ανεξαιρέτως, σε τρίβουν. Σε μαζεύουν από δω, σε τραβάνε από κει.
Σε φέρνουν στα μέτρα που μπορούν να αντιμετωπίσουν.
Κατόπιν σου μιλάνε, σου ζητάνε.
Περιμένουν.
Εσύ προβληματίζεσαι και δρας.
Άμεση συνέπεια, εκείνοι αντι-δράν.
Ένα εμπόριο, ανταλλαγή δράσεων και σκέψεων.
Διατυπώνονται λόγια μεγάλα, βαρύγδουπα.
Και στο σημείο αυτό, εσύ αρχίζεις να μετράς αντίστροφα.
Και καλά κάνεις.
Έμεινες μόνος.
Σε άφησαν, σε βαρέθηκαν, σε αμφισβήτησαν.
Τους κούρασες, τους άδειασες, τους ξάφνιασες.
Δε σε άντεξαν.
Η εικόνα είναι από εδώ, κι είναι έργο της Jia Lu.
1 comment:
Λιγο χρονο ακομα.
Θελω λιγο χρονο ακομα για να σκεφτω, να μελετησω, να εμβαθυνω, να ζυγισω, να αναπολησω, να ονειρευτω, να σχεδιασω, να μετανοησω, να συγχωρησω...
και δεν μπορω να βρω.
Καποιος χτυπα να μου προσφερει ενα δανειο.
Τι θα κανω θε μου ;
Post a Comment