Όχι, το παρακάτω κείμενο δεν έχει πολιτικό περιεχόμενο, ούτε είναι εμπνευσμένο από την επικαιρότητα. Απλά, ο τίτλος ήταν το πρώτο που μου ήρθε όταν αποφάσισα να γράψω κι έτσι τον κράτησα. Συνήθως, πρώτα έρχεται το κείμενο και μετά ο τίτλος.
Εισβολή λοιπόν. Εισβολή στη ζωή σου. Ένα πρόσωπο τόσο καιρό κοντά σου, έρχεται να προκαλέσει μία τεράστια αναταραχή. Δε φταίει ακριβώς αυτό, αλλά η συμπεριφορά του είναι η αιτία της αναταραχής σου. Λόγοι ανώτερης βίας, δε σου επιτρέπουν μεγάλες αντιδράσεις. Η αναταραχή θα γίνει. Εσύ απλά προσπαθείς να μετριάσεις την έντασή της. Το τσουνάμι κατά κάποιο τρόπο!
Οι επιλογές, δυστυχώς είναι δύο. Καθότι η τρίτη, είναι αυτή τη δεδομένη στιγμή ανέφικτη. Η μία φαντάζει καλύτερη και ευκολότερα αποδεκτή, αλλά και λιγότερο πιθανή. Είναι η πιο λογική με γνώμονα την ηρεμία, αλλά όχι αν σκεφτούμε το χώρο. Βέβαια, σκοπός είναι η βελτίωση της ζωής όλων τελικά, κι αν παραδιαταραχθεί αυτή η ηρεμία, δεν ξέρω αν η ζυγαριά των αλλαγών θα κλίνει δεξιά ή αριστερά. Στα θετικά, ή στα αρνητικά. Ίσως να μείνει και στάσιμη βέβαια.
Η άλλη μοιάζει επιπόλαιη, άχαρη, ανεπιθύμητη. Έχει κι αυτή τα επιχειρήματά της. Ίσως κι αυτά να είναι λογικά, ίσως και λιγότερο εγωιστικά. Ίσως όμως. Οι αλλαγές πάντως σ' αυτήν την περίπτωση είναι περισσότερες, πιο έντονες. Και σαν τελικό αποτέλεσμα, μάλλον θα καταλήξεις μακρυά, για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα.
Εισβολή λοιπόν. Εισβολή στο χώρο σου. Τον προσωπικό σου χώρο. Που κάποιος προσπαθεί να τον οικειοποιηθεί. Όχι, όχι ακριβώς. Δεν προσπαθεί να τον οικειοποιηθεί. Απλά κρίθηκε αναγκαίο. Κι αυτό πρέπει να γίνει. Κι εσύ; Πού θα πας τώρα; Θα φιλοξενηθείς σωματικά σε άλλο χώρο. Και τα υπόλοιπα τί θα γίνουν; Θα απομακρυνθούν κι αυτά μάλλον. Να κάνουν άλλο χώρο οικείο. Όχι όμως, τον άλλο χώρο. Απλά άλλο.
Εκτός κι αν τελικά διατηρήσει τον παλιό του χώρο. Όμως τότε, θα χρειαστεί να έχεις εσύ φιλοξενούμενο στο χώρο σου. Καλοδεχούμενος, κι ευχάριστη ίσως προοπτική. Αλλά καθόλου ευπρόσδεκτη από το τρίτο πρόσωπο. Κι έχει αρκετά να τον στηρίζουν. Μόνη πιθανή κατάληξη αυτή τη στιγμή, μοιάζει πράγματι η εισβολή.
Κι ο πανόπτης, αυτός που κινεί τα νήματα, που καθοδηγεί τις αλλαγές, ανίσχυρος. Προσπαθώντας να κερδίσει στον έναν τομέα, θα χάσει στον άλλον. Ελπίζω μόνο η ήττα αυτή να είναι ανώδυνη σε σχέσημε την άλλη νίκη. Ο ένας αγώνας να είναι μικρότερης βαρύτητας από τον άλλον, όσον αφορά στο αποτέλεσμα. Κάτι σαν αγώνα πρωταθλήματος και φιλικό αγώνα.
1-2-x, εισβολή.
5 comments:
Εισβολή στο χώρο σου, στο χώρο που εχεις αγαπήσει, στο χώρο που έχεις κλάψει, που έχεις γελάσει, που έχεις κοιμηθεί, που έχεις κρυφτεί... ψυχικά και σωματικά...
Δυσκολο να το καταλαβουν οι άλλοι πόσο πολύ σε πονά να τον αφήνεις πίσω σου, να τον μοιράζεσαι, να τον καταστρέφεις, να τον αλλάζεις...
Και ο βαθμός της δυσκολίας εξαρτάται και από το πόσο "στενή" είναι η σχέση σου με το χώρο αυτό. Πόσο εύκολα οικειοποιείσαι ένα νέο χώρο, στον ίδιο βαθμό;
Δύσκολα, πάρα πολύ δύσκολα οικιοπειήσαι ενα νεο χωρο, και στον ίδιο βαθμό.. μάλλον ποτέ, θα έλεγα...
Καλό σ/κ!
Ίσως να μην έχει και τόση μεγάλη σημασία σε ποιο βαθμό θα οικειοποιηθείς τον καινούριο σου χώρο. Πολλές φορές συνδέεις το χώρο σου με τις χρονικές περιόδους της ζωής σου. Συνεπώς, αρκεί να είναι όμορφες αυτές οι περίοδοι! :)
Ταξιδιώτης...
Αχ, ίσως.. Απλά κάποιες αλλαγές, δεν είναι αρκετά ριζικές για να το θεωρήσεις ως άλλη περίοδο. Αλλά και πάλι, τί άλλο να είναι;
Να 'στε καλά.. :)
Post a Comment