Αναγνώσματα Ι

• Οι κατακτητές φοβούνται τους κατακτημένους περισσότερο από απ' όσο αυτοί εκείνους.
  

• Αλλά σώπασε και ξαναστύλωσε τα μάτια. Δεν ήθελα να τον πιέσω. Άνθρωποι μοναχικοί σαν αυτόν ψάχνουν να βρούνε κάποιον να ανοίξουν την ψυχή τους, να πούνε τι τους τυραννά - όμως ο ακροατής πρέπει να είναι άξιος να του μιλήσουν' ο πόνος τους είναι ο μοναδικός θησαυρός που διαθέτουν.

• Το ακατάδεχτο ύφος του καλλιτέχνη που κρύβει την αυστηρή του γνώμη για όλους τους άλλους γύρω.
  

• Η ευγνωμοσύνη κάνει όλα τ' άλλα να ξεχαστούνε - σα να μην υπήρξε ολοκάθαρος μπρος της κείνος ο δρόμος ο σκοτεινός, ο δίχως επιστροφή που οδηγεί τον έναν μακριά από τον άλλο.

• Η μουσική του είχε πιότερη σημασία από τον ίδιο, συμβαίνει συχνά αυτό με τους καλλιτέχνες. Άλλωστε τιμωρούνται μόνοι τους...

• Τους έδειχναν πιο όμοιους από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Τα γεράματα φανερώνουν την καταγωγή μας ανελέητα.

• Έχω προσέξει αυτό το είδος του ανθρώπινου ζώου που κυβερνιέται από το πάθος. Μοιάζει ν' ανήκει σ' άλλη συνομοταξία από τα άλλα, έτσι καθώς μένει πάντα σκυφτό, έτοιμο ή να ορμήσει ή να δραπετεύσει.

• (οι άνθρωποι εύκολα πιστεύουν πως οι άλλοι είναι έτοιμοι να θυσιαστούν γι' αυτούς, εύκολα πείθονται πως οι άλλοι έχουν πέσει θύματα της γοητείας ή της αξίας που μόνο οι ίδιοι αυτοί δίνουν στον εαυτό τους)

• Κατάγομαι απ' αυτές τις τάξεις που δεν ανήκουν πουθενά. Κι αντί ν' απολαμβάνουν τις χαρές του κόσμου που τους κρατά αγκαλιά, έχουν το βλέμμα πάντα στραμμένο πιο ψηλά, πιο κει πάντα, λες κι υπάρχει ευτυχία και χαρά πιο πέρα, απέναντι, μακριά από δω, έξω από μας. Θαρρείς και.

• Οι άνθρωποι στα χωριά μοιάζουν περίεργοι στα μάτια μας, δύσκολα μπορείς να ξέρεις τι σκέφτονται, και βάζουν με το νου πράγματα που εμάς ποτέ δεν μας περνάνε.

• Έτσι μένουν τα όνειρα - ποτέ δεν γερνάνε. Σε όλα τους μέσα εμείς είμαστε νέοι, πάντα νέοι.

Τίτλος: ο Κουτσός Άγγελος
Συγγραφέας: Αλέξης Πανσέληνος
εκδόσεις: Κέδρος
Ιστοσελίδες: www.geocities.com/alexis_panselinos, www.kedros.gr