Και ναι, τελικά είμαστε μαζί. Αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω ότι με πλήγωσες. Η εμπιστοσύνη μου προς το πρόσωπό σου δεν είναι πια αλώβητη.
Λυπάμαι, μα δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο. Προσπαθώ αλλά δεν μπορώ περισσότερα. Με πονάς ακόμα, ακόμα αμφιβάλλω κι ακόμα νιώθω ετοιμόρροπος. Μη μου ζητάς πράγματα που ξέρεις πως με κάνουν να σκέφτομαι τα παλιά, που με κάνουν να προβληματίζομαι και να αμφιβάλλω.
Μη ζητάς πράγματα που με κάνουν να αποκαλύπτω την αβεβαιότητά μου για σένα.
- Με πονάς. Δεν μπορώ άλλο αυτό το κριτικό βλέμμα, αυτή την αμφισβήτηση που τρέφεις για μένα. Το ξέρω πως σε στεναχώρησα πολύ, αλλά έδειξα όσο περισσότερο κι όσο καλύτερα μπορούσα πως είσαι εσύ τώρα.
Κι επιτέλους, δεν μπορώ να νιώθω πως αμφιβάλλουν συνέχεια για μένα. Δεν μπορώ να ξέρω πως είσαι δίπλα μου και δεν είσαι σίγουρος.
Λυπάμαι, δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Μίλησα, εξήγησα, έδειξα. Δείχνω. Και με ενοχλεί να χρειάζονται "αφορμές" για να κάνω κάποια πράγματα. Καταλαβαίνω τις ανησυχίες σου, αλλά όχι και τις αρνήσεις σου να δεχτείς όσα λέω.
Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν προχωράς.
- Και τώρα τί γίνεται;
- Δεν ξέρω, πες μου εσύ...
- Μ' αρέσει που είμαστε μαζί. Και προσπαθώ να καταλάβω αυτά που μου ζητάς.
- Αλλά;
- Δεν ξέρω. Υπάρχει ακόμα κάτι.
- Κι αν δε φύγει;
- Όχι, θα φύγει. Απλά δώσε μου λίγο χρόνο.
- Εντάξει.
Την επόμενη μέρα:
- Όλα είναι καλύτερα τώρα.
10 μέρες μετά:
- Δεν ξέρω γιατί μου ζητάς κάτι που ξέρεις πως με ενοχλεί. Και με πειράζει η αντίδρασή σου. Προσπάθησα να το αντιμετωπίσω λογικά και να υποχωρήσω, αλλά δεν ήθελες, δε με άφησες να μιλήσω.
Και πώς να σου πω πως δεν αντέχω άλλο αυτή την αποδοκιμασία; Ασ' το, ασ' το να φύγει. Κι εγώ θα κάνω σα να πέρασε, κι εσύ σα να μην υπάρχει. Και θα προσέχουμε όπως προσέχουμε τα μάτια μας, μην τυχόν και σπάσουμε αυτή την ευαίσθητη ισορροπία. Ως πότε άραγε λες;
Εγώ εδώ, εσύ εκεί, κι η ζωή πιο πέρα.
Φωτογραφία: Denis Sm
4 comments:
Οι οξύμωρες σκέψεις και αντιδράσεις, στην πλειοψηφία τους ορίζουν μία ημερομηνία λήξης σε μια σχέση. Θέλει πολλή δουλειά και κατανόηση και από τις 2 πλευρές για να φτάσει σε ένα τέλος αυτό το εμπόδιο. Καθένας μαε ελπίζει ότι με υπομονή θα λυθεί, μα η υπομονή θα πρέπει να έρχεται σε δεύτερη μοίρα σε τέτοιες περιπτώσεις.
Καλησπέρα! :)
Ταξιδιώτης...
Έτσι είναι. Και πρωτεύοντα ρόλο οφείλει να έχει η συζήτηση κι η διάθεση για εύρεση ισορροπίας.
Η υπομονή, όταν τα πράγματα χρειάζεται και μπορούν να αλλάξουν, δεν είναι καλή συντροφιά.
Καλησπέρα! :-D
Σε μια φιλική σχέση η συζήτηση φέρνει την ισορροπία, αλλά εσύ αναφέρεσαι σε μια ερωτική σχέση. Σε τέτοιες περιπτώσεις πιστεύω ότι η συζήτηση δίνει συνήθως μια παράταση στον χωρισμό, κάνει τις πλευρές να αμφιταλαντεύονται. Όλα μοιάζουν με μια φθίνουσα ταλάντωση, όπου η συζήτηση απλά αυξάνει τον χρόνο απόσβεσης, δεν παύει την απόσβεση. Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να έχει ξεκαθαρίσει τι θέλει ο καθένας προτού αναλωθεί σε ενδεχομένως ψυχοφθόρες συζητήσεις. Το ξεκαθάρισμα είναι, ωστόσο, αρκετά δύσκολο καθώς οι ερωτικές σχέσεις δεν είναι μόνο θέμα 'έλλογης' επικοινωνίας αλλά κυρίως των συναισθημάτων, άλογων και υποσυνείδητων διαδικασιών.
Νομίζω πως σε κάθε είδους σχέσεις η συζήτηση παίζει κυρίαρχο ρόλο στην πορεία και εξέλιξή τους. Απαραίτητη προϋπόθεση να υπάρχει η διάθεση από κάθε πλευρά. Γιατί μία στάση κριτικής ή αμφισβήτησης, δε βοηθάει την όποια συζήτηση.
Και πράγματι, τελικά το όποιο ξεκαθάρισμα σε οποιαδήποτε σχέση, είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Μάλιστα, έχω αρχίσει να πιστεύω πως τις περισσότερες φορές μία συζήτηση "ξεκαθαρίσματος" δεν προσφέρει τίποτα τελικά, αφού ο καθένας θα τα ερμηνεύσει όπως και όλα τα προηγούμενα, εξαιτίας των οποίων προέκυψε η ανάγκη αυτής της συζήτησης.
Φαύλος κύκλος δηλαδή. Μάλλον όμως, κάποιες φορές, θέλουμε να ελπίζουμε πως το συνήθως, παραμένει συνήθως και δεν ακτικαθιστά το πάντα. Όχι μόνο ολικά, αλλά στην προσωπική ζωή του καθενός μας.
Post a Comment