Σαν την Κατερίνα... Οπότε άγγιζε ευαίσθητες "χορδές" μου, αντί να χορέψω, σιωπούσα. Δεν ξέρω γιατί. Είμαι σίγουρη πως όποτε μου μίλαγε λίγο παραπάνω, το έκανε για να με ξεκλειδώνει. Κι εγώ, αντί να το εκμεταλλεύομαι, να ηρεμώ ίσως, κράταγα τις σκέψεις μου μέσα. Το καταλαβαίνω πως το κάνουμε στις πιο βαθιές στιγμές μας, εκεί που νιώθουμε πως ο άλλος μας έχει ξεγυμνώσει. Είναι που μάλλον νιώθουμε αδύναμοι. Φοβόμαστε.
Κι εγώ φοβάμαι όποτε με διαβάζει σαν ανοιχτό βιβλίο. Μεγάλο βάρος να γνωρίζεις έναν τέτοιο άνθρωπο. Ακόμα κι αν δεν τα καταλαβαίνει όλα, εσύ νιώθεις διαρκώς σα να σε περνά από το μικροσκόπιο. Θα πρέπει να είσαι πολύ σίγουρος ή ίσως πολύ αδύναμος απέναντί του, για να καταφέρεις να νιώσεις άνετα δίπλα του. Να καταφέρεις να νιώσεις άνετα με την ικανότητά του να αντιλαμβάνεται τόσα.
Δεν ξέρω πως το αντιμετωπίζει η Κατερίνα το χαρακτηριστικό της αυτό. Δε μιλάει συχνά σχετικά. Ίσως να μη μιλάει και καθόλου. Μόνο αν σε τρομάξει καμιά φορά, θα αφήσει να καταλάβεις πως δεν είναι κάτι κακό και πως το κάνει για να βοηθήσει. Οι συμβουλές και τα σχόλιά της, είναι συνήθως αυτό που ξέρεις, αλλά δεν παραδέχεσαι. Αυτό που φοβάσαι ή αυτό που αμφισβητείς.
Δεν ξέρω αν με φοβίζει εμένα αυτό. Απλά κάποιες φορές, με κουράζει νομίζω. Άλλωστε, μιλάμε για ανθρώπους κι αυτό την κάνει πάντα επιφυλακτική στις εκφράσεις της. Έχω καταλάβει πως πάντα κατά βάθος αμφισβητεί την κρίση της. Ίσως όχι επειδή την έχει διαψεύσει πολλές φορές, αλλά επειδή φοβάται μήπως κρίνοντας λάθος, επηρεάσει κάποιον προς λάθος κατεύθυνση.
Άλλωστε, είμαστε πολύ ευάλωτοι απέναντι σε τέτοιους ανθρώπους, και η ευχέρειά τους στα λόγια και τις απόψεις, μας κάνει πιο σίγουρους για όσα λένε. Κι αυτό είναι μεγάλη ευθύνη, ειδικά αν σε ενδιαφέρουν οι άνθρωποι. Σωστά Κατερίνα; Να σου πω όμως και κάτι ακόμα; Με κούρασες. Δεν αντέχω πια να διαβάζεις έτσι τους ανθρώπους. Τους στερείς κατά κάποιο τρόπο την ελευθερία τους.
Προλαβαίνεις τις κινήσεις τους, τα λόγια τους, ίσως ακόμα και τις σκέψεις τους. Κάποιες φορές φοβάμαι μήπως προλαβαίνεις και τα αισθήματά τους. Και τί τους αφήνεις μετά βρε Κατερίνα; Τους τα πήρες όλα, και μένουν γυμνοί απέναντί σου. Πώς να απομακρυνθούν μετά; Πού να βρουν τη δύναμη να σε αγνοήσουν; Τυχεροί άτυχοι όσοι σε βρίσκουν...
5 comments:
Μην την αποπαίρνεις! Απλά, αυτή είναι η Κατερίνα! Θέλει να καταλαβαίνει τους ανθρώπους, όχι για να τους ξεγυμνώσει, αλλά για να τους δώσει την επιλογή της ανταπόκρισης. Έτσι νιώθει κι εκείνη ότι δεν είναι ξεγυμνωμένη... :)
Αν μήτε άλλο, μόνο απλά λόγια μην πεις. Μόνο απλό δεν είναι. Μόνο κοινό δεν είναι. Αλλά σίγουρα είναι πολυδιάστατο. Ίσως «πολυεπίπεδο» να βοηθάει ως λέξη.
Η Κατερίνα δεν είναι κλειδωμένη. Δεν ήταν ποτέ. Αν σκεφτεί τη κλειδαριά, τότε να ξέρει να φιλάει καλά το κλειδί και να μην το χάσει.
Δεν υπάρχουν γυμνές εικόνες. Υπάρχουν όμως γυμνές απόψεις.
Έχεις σκεφτεί ποτέ πως όσο και γυμνοί να νιώθουμε απέναντι σε έναν άνθρωπο πάντα έχουμε κάτι βαθιά κρυμένο ου κρατά τη μαγεία της ανακάλυψης μέσα μας;Θεωρώ αδύνατο να μπορεί ένας άνθρωπος να σε ξεγυμνώσει και ακόμα και όταν έχει τη συγκατάθεσή σου αλλά και την υποστήριξή σου.Όσο διορατικός και να είναι όσα πτυχία ψυχολογίας και να έχει ακόμα και εν ενεργεία ψυχοθεραπευτής να είναι.Είναι αδύνατον.Θα προγνώσει τα γενικά χαρακτηριστικά αλλά θα του ξεφύγουν οι άμυνες που είναι πολύ ισχυρές ακόμα και στον πιο αδύναμο ψυχολογικά ανθρωπάκο.
Μην κουράζεσαι από τέτοια.Όταν νιώθεις ότι γκρεμίζεις ένα τοίχος μέσα σου να είσαι σίγουρη πως ένα άλλο έχει ήδη χτιστεί.Γι αυτό και ζούμε.Για την μαγειά της ανακάλυψης.
Για την μαγεια της σιωπης
ακόμα ζω.
@ ταξιδιώτης
Στην αρχή διαφώνησα, αλλά ίσως τελικά να έχεις δίκιο. Είναι η ευκαιρία της ανταπόκρισης που δίνει κι όχι η "χαρτογράφησή" μας.
@ neperios
Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω. Η ίδια η Κατερίνα δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι κλειδωμένη ή όχι. Σίγουρα σου μιλάει αρκετά, αλλά στο τέλος, πόσα πράγματα μπορείς να πεις πως γνωρίζεις με σιγουριά γι' αυτήν;
Συμφωνώ για τις σκέψεις, ναι. Υπάρχουν γυμνές σκέψεις. Κι ευτυχώς που μπορούμε και να τις εκφράζουμε.
@ island
Πιθανόν να μην μπορεί να καταλάβει κάθε κομμάτι του εαυτού μας. Όμως αν καταλαβαίνει κάθε φορά εκείνο που περισσότερο σε απασχολεί τότε, είναι αρκετό για να νιώσεις πως σε αφήνει "ευάλωτο" απέναντί του. Να πρέπει να το αντιμετωπίσεις γιατί τώρα ξέρει κι άλλος, και δεν μπορείς να συνεχίσεις να το αγνοείς.
Μαγεία της ανακάλυψης, ε; Γιατί όχι; :-)
@ anonymous
Είναι κι αυτή μαγική, αρκεί να μην την καταχράσαι, να μην την διασπάς και να μην εκμεταλλεύεσαι.
Post a Comment