Ήρεμο βράδυ απόψε. Και μιας και δεν μπορώ τελικά να διαβάσω για τη σχολή, ας ξεφυλλίσω κάτι χαρτιά που βρίσκονται εδώ. Είναι ωραίες οι ιστορίες, είναι ωραίο να γνωρίζεις ανθρώπους μέσα από τα κείμενα.Επίσης, είναι ωραίο να βλέπεις τον εαυτό σου, ή κομμάτια αυτού σε κείμενα άλλων.
Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ αρκετά. Το περιβάλλον δε βοηθάει ιδιαίτερα, αλλά το βασικότερο, προσπαθεί και να μην εμποδίζει. Υπάρχουν προτεραιότητες, αλλά δεν μπορώ να τις βάλω σε σειρά. Τίποτα σχεδόν απ' ό, τι ήθελα δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα, και πολλά έμειναν αρκετά πίσω.
Υπάρχει βέβαια ακόμα καιρός, αλλά το αποτέλεσμα δε θα φτάσει τα όρια που είχα θέσει. Και το παρελθόν, αυτό των τελευταίων τριών χρόνων, να με στοιχειώνει. Κάποια, είναι αργά να αλλάξουν, αλλά μπορούν να βελτιωθούν. Κάποια άλλα πάλι, δεν ξέρω αν μπορούν να ξαναλλάξουν, και να πω την αλήθεια, αυτή τη στιγμή δε με ενδιαφέρει και να μάθω.
Θέλω να ασχοληθώ με το αντικείμενο που με γεμίζει, να το παλέψω και να το κυνηγήσω, ώστε να καλύψω όσο περισσότερο από το χαμένο χρόνο. Και θέλω και να ηρεμήσω. Να επιστρέψω στους ρυθμούς που μου αρέσουν και στην άθληση. Να επιστρέψω και στους ανθρώπους, απομακρυνόμενη από αυτούς.
Να επιστρέψω σε μένα δηλαδή. Τους τελευταίους μήνες συνειδητοποίησα πως κάποιες φορές, είναι αδύνατο να μείνουμε μόνοι μας. Όσο κι αν το θέλουμε, αν υπάρχουν πρόσωπα για τα οποία νοιαζόμαστε, είναι απλά αδύνατο. Νομίζω πως ο στίχος "φτιάχνω για σένα μια μπάλα φως και στη χαρίζω όπου πας" είναι απ' τα καλύτερα για να περιγράψει αυτή την αίσθηση.
Αυτό που ακόμα δεν έχω καταφέρει, είναι να κρατήσω μία φωτεινή μπάλα και για μένα. Όμως, δε θεωρώ πως μου χρειάζεται κιόλας. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να βλέπω, να φωτίζομαι, να ζεσταίνομαι.
Κι όσο κοντά και να σε νιώθω, νιώθω και πως υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος να καλυφθεί. Δεν ξέρω αν είσαι διατεθειμένος να ξεκινήσεις να πλησιάζεις, δεν ξέρω κι αν το θέλω. Είναι που πάντα μόνη μου τα έβγαζα πέρα, και τα ξεσπάσματά μου είναι λίγα.
Είναι και που δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος ικανός να εξαλείψει την απόσταση. Μου αρκεί ωστόσο, να προσπαθεί. Μετά, είναι και το άλλο. Σε νιώθω τόσο κοντά, ώστε η απόσταση ασφαλείας που θέσαμε, να με απομακρύνει πλήρως. Παράδοξο ίσως ακούγεται, αλλά δεν είναι.
Κι είναι κι οι εκκρεμότητες, οι αγωνίες, τα όνειρα. Όλα όσα μου χρωστάω, κι όλα όσα παραμέρισα.
Παραμέρισα, παραμερίζω, θα παραμερίζω.
Κατάφερες, χάνεσαι, θα σβήσεις.
Εικόνα: "Ballet Hug" από Janee Reeder.
5 comments:
γεια σου βικυ,
ωραιο το ποστ.
μα δεν υπαρχουν αποστασεις.
ολα ειναι εκει οπου ποτε δεν θα μπορεσεις να δεις με τα ματια σου.
στο περιφημο "εγω".
Καλησπέρα δυκγτοτθ :)
Ευχαριστώ.
Δεν υπάρχουν αποστάσεις, πράγματι.
Εμείς θέλουμε να υπάρχουν για να εξηγούμε κάποιες αδυναμίες μας.
Αλλά δεν ξέρω αν όλα είναι όντως εκεί.
Να 'σαι καλά.
Πολύ ωραίο το ποστ.
Εκφράζει ίσως την ανησυχία της ηλικίας μας? Δεν ξερω ποσο χρονων εισαι εσυ, αλλα εμενα παντως με καλυψες απόλυτα..
:)
Η απόσταση έ;Δύσκολη περίοδος η περίοδος διευκρίνησης ορίων.Και υπάρχουν αλλά και όχι.Ότι αποφασίσεις.Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περπατήσεις πάνω τους πέρα δώθε μέχρι να εμφανιστούν καινούρια.
Ο Αλκίνοος που ακούω τώρα είναι όλα τα λεφτά αγαπητή.
Φιλι...
@ roadartist
Ευχαριστώ. :-)
Δεν έχει και πολλή σημασία η ηλικία.. Σημασία έχει να βρίσκουμε κάτι σε ό,τι διαβάζουμε. Οπότε, αρκεί που το κείμενο πέτυχε το σκοπό του.
@ island
Αν εμφανίζονται καινούρια, μάλλον θα συμφωνήσουμε πως υπάρχουν όρια. Νομίζω όμως πως γενικά δεν υπάρχουν. Εμείς τα θέτουμε. Γι' αυτό και βλέπουμε τόσες διαφορές μεταξύ των ανθρώπων. Άλλα όρια ο καθένας.
Είναι, πράγματι, αγαπημένος.
Να 'σαι καλά.
Post a Comment