Εγώ κι εσύ, μαζί και χώρια

Το παιδί για το γονιό

Έχω έρθει αντιμέτωπη με πολλές εικόνες στη μέχρι τώρα ζωή μου, οι οποίες να μου προκαλούν πόνο. Είτε ζωντανές, είτε φωτογραφημένες. Ακόμα και γραπτές ή τραγουδισμένες. Μέχρι και βαμμένες, κομμένες, κρυμμένες. Κάποιες από αυτές με αφορούσαν άμεσα, κάποιες άλλες απλά με άγγιξαν. Για τις περισσότερες, ελάχιστα κατάφερα να κάνω ώστε να αλλάξουν, να βελτιωθούν. Άλλωστε, από εμένα εξαρτόνταν στο ελάχιστο.
Έδωσα ένα πακέτο μπισκότα στο παιδάκι με τα χαρτομάντηλα στην Πανεπιστημίου, πρόσφερα καραμέλες στον άντρα που μου καθάρισε παρά τη διαμαρτυρία μου το τζάμι του αυτοκινήτου, χαμογέλασα στον κύριο που προσπαθούσε να βολέψει το κρεβάτι του καλύτερα για να προφυλαχτεί όσο περισσότερο γίνεται από το κρύο. Το κρεβάτι του, ένα χαρτονένιο κουτί.
Έδωσα την ευκαιρία σε σένα να μου πεις ό,τι σκέφτεσαι, και σου είπα ελεύθερα την άποψή μου. Κάποια ίσως στα απέκρυψα προσωρινά, αλλά το έκανα μόνο για να στεναχωρηθείς λιγότερο.
Κι εσένα που βρίσκεις νόημα σε όλα αυτά που απορρίπτω, σου πρόσφερα ό,τι καλύτερο έχω. Το χαμόγελο και την αδιαφορία μου. Γιατί αν σου ανοίξω συζήτηση, συγκεκριμένες οι πιθανές καταλήξεις:
να απογοητευθώ ακόμα μία φορά, βλέποντας εγκλωβισμένους ανθρώπους
να προβληματιστείς προσωρινά, αλλά πολύ προσωρινά και μετά να με αποφεύγεις
να σε κάνω δυστυχισμένο.
Αυτά όλα λοιπόν, είναι για μένα στενάχωρες καταστάσεις. Αλλά δε συγκρίνονται με αυτό που είδα (και άκουσα) σήμερα.
Είδα εσένα να κλαις. Εσένα, μαμά.
Είδα τη μητέρα μου να κλαίει. Και την άκουσα κιόλας. Άκουσα τους λυγμούς της, είδα τα δάκρυά της και μετά το κόκκινο πρόσωπό της. Και δεν της πρόσφερα ούτε ένα χάδι. Αν και νομίζω πως δε θα το ήθελε και τόσο. Τον πόνο πάντα μόνη της τον αντιμετώπιζε. Που και που μόνο, εξέφραζε κανένα παράπονο και στον μπαμπά μου.
Αχ μαμά μου...



Ο γονιός για το παιδί

Ποτέ δεν υπήρξα ευτυχισμένος στη ζωή μου. Και που παντρεύτηκα, δεν ήμουν σίγουρος γι' αυτό. Πιθανόν να ήταν καλύτερα να μην είχα παντρευτεί τελικά. Αλλά τώρα το έκανα, και όσο κι αν με τρελαίνει η γυναίκα μου, έχω εσάς, δύο παιδιά που λατρεύω όσο ελάχιστους ανθρώπους σε αυτόν τον κόσμο.
Κάθε μήνα αντιμετωπίζω πολλά πρόσωπα. Είναι βέβαια και η δουλειά μου τέτοια, ευτυχώς που συναντώ και πολλά παιδιά. Το χειρότερο είναι όμως κάποιοι άνθρωποι. Η γειτόνισσα, η γριά με το ενοικιαζόμενο διαμέρισμα απέναντι, ο αδερφός μου ο κοντόφθαλμος, η μάνα μου που παίρνει τα βουνά και ουρλιάζει να βγάλει τον πόνο της.
Οι πανταχού εργοδότες, που είναι απλά "επαγγελματίες" και όχι άνθρωποι. Που αυτό δε σημαίνει να παρέχουν ευνοϊκές μεταχειρίσεις, αλλά να υπηρετούν το επάγγελμα που επέλεξαν. Και οι άνθρωποι γενικά... Με τη βλακεία τους και την καθημερινή αηδία που παράγουν, προβάλλουν και διαιωνίζουν.
Όλα αυτά είναι καταστάσεις που με στεναχωρούν. Μα περισσότερο από όλα, με πόνεσαν τα λίγα λόγια που μου είπες μία μέρα.
- Εγώ μπαμπά δεν κοιμήθηκα χθες.
- Γιατί παιδί μου;
- Ήθελα να δω τον ήλιο να βγαίνει.
- ...
- Πήρα και την κουβέρτα μου για να μην κρυώνω και έβαλα την καρέκλα μου μπροστά στο παράθυρό μου, όλη τη νύχτα.
- Και γιατί δεν ήρθες στο δωμάτιό μας;
- Ε, δεν ήθελα να σας ξυπνήσω. Να μην ανησυχήσετε.
Αυτό μου είπες... Δέκα χρονών κορίτσι, μου είπες πως έμεινες όλο το βράδυ ξύπνια για να δεις τον ήλιο να βγαίνει. Τί σόι γονιός είμαι εγώ, που το παιδί μου έμεινε ξύπνιο ένα ολόκληρο βράδυ για να δει τον ήλιο να βγαίνει; Που δεν έκατσα δίπλα του, να δει τον ήλιο να βγαίνει; Που 10 χρόνια τώρα, δεν του έδειξα τον ήλιο να βγαίνει;
Αχ παιδί μου...