Ο σύρτης

Αντί προλόγου:
Αυτή η ανάρτηση θα έπρεπε ίσως να είναι η πρώτη, σαν καλωσόρισμα. Αλλά τελικά προέκυψε τώρα. Άλλωστε, να πω και την αλήθεια, δεν είχα σκοπό να συνεχίζω να δημοσιεύω κομμάτια μετά το πρώτο κείμενο. Να όμως που προέκυψε, κι ευχαριστώ όλους σας για τα σχόλια, τις επισημάνσεις και κυρίως, τις επισκέψεις σας. Να έχετε μία όμορφη χρονιά.


Με αφορμή ένα σχόλιο, γύρισε η σκέψη μου στην ημέρα της επιλογής της εικόνας που έχω τοποθετήσει στην αρχή της σελίδας. Τότε, ταίριαζε με το πρώτο κείμενο που δημοσίευσα. Γράφτηκε σε μία στιγμή μετέωρη, όπου κάτι τελείωνε, έκλεινε. Κάτι που δεν ήξερα αν ήθελα να αφήσω ολοκληρωτικά πίσω, να το κλειδώσω και να προχωρήσω ανοίγοντας την επόμενη πόρτα.

Αναρωτιέμαι κάποιες φορές τί θα έκαναν η Κατερίνα ή η Ελένη. Η πρώτη νομίζω θα το έκρυβε μέσα της, θα το άφηνε και δε θα ασχολούνταν με πόρτες και σύρτες. Ας κάνει ο άνεμος ό,τι θέλει με αυτή την πόρτα, φαντάζομαι πως θα έλεγε. Η Ελένη πάλι, θα προσπαθούσε να την κρατήσει λίγο (ή πολύ) ακόμα ανοιχτή. Αυτή την ξύλινη πόρτα, τη νωπή. Που δεν καταφέρνει να στεγνώσει εντελώς, ακόμα και στους καύσωνες του καλοκαιριού. Αυτή την πόρτα, που αμφιβάλλω αν έχει τελικά όντως σύρτη.

Από την άλλη, όποιος μας ρωτήσει συνηθίζουμε να του λέμε προχώρα, έκανε τον κύκλο του και τώρα είναι καλό να είσαι ανοιχτός για το επόμενο. Συνήθως, δε βρίσκω λάθος σε αυτή τη σκέψη. Ίσως μόνο ένα. Τί πάει να πει έκανε τον κύκλο του; Οτιδήποτε ζούμε ή γνωρίζουμε έχει ημερομηνία λήξης και ανακυκλώσιμα υλικά; Οτιδήποτε ζούμε ή γνωρίζουμε σταματάει μόλις επιστρέψει στο αρχικό σημείο του κύκλου;

Ε όχι.. Οτιδήποτε περάσαμε, δεν μπορεί να μείνει πίσω. Κι αν ακόμα μας επηρεάζει, δεν τέλειωσε. Δεν τέλειωσε; Μπα.. Μάλλον έκλεισε ο σύρτης αυτή τη φορά. Όχι γιατί τον τράβηξα εγώ ή γιατί φύσηξε μπουρίνι. Ούτε γιατί αφήνοντάς τη μισάνοιχτη, τελικά έκλεισε. Αλλά γιατί βάλανε χέρι και τον τραβήξανε. Και μάλιστα, με τόση δύναμη που σφήνωσε. Τον τραβήξανε και τώρα ταλαντεύονται αν πρέπει να τον χαλαρώσουν και πόσο.

Σύρτες.. Όπως ειπώθηκε εύστοχα, "ασφαλίζουν μεν, απομονώνουν δε".

Ασφαλίζουν ποιον και από τί; Πάντως σίγουρα, απομονώνουν εμάς. Είναι όντως ασφάλεια τελικά; Νομίζω πως είναι. Είναι όντως το καλύτερο; Δεν έχω καταλήξει. Κάπου εδώ, θα βάλω αναπόφευκτα (και πάντα ως επιτυχή τρόπο διαφυγής) ότι υπάρχουν περιπτώσεις. Άλλοτε είναι καλύτερο, άλλοτε όχι. Νομίζω όμως, πως είμαι σίγουρη για κάτι. Ο σύρτης δεν τραβήχτηκε ποτέ από μένα, σε καμία περίπτωση. Κι αν τελικά έκλεισε, δε θα ανοιχτεί επίσης ποτέ από μένα. Όπως η Κατερίνα..
Όσους σύρτες κι αν βάλετε, αφού δεν έχουν καν κλειδί. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να τους παραμερίσει κανείς. Σιγά το εμπόδιο... Την πόρτα μόνο να προσέχετε. Μην τυχόν κι από την πολλή υγρασία σαπίσει.

Ωραίο ακούστηκε, ε; Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ιδέα τί κάνουν αυτοί οι σύρτες κι αν τελικά ωφελεί να τους τραβάμε ή όχι. Αξίζουν όμως μία προσπάθεια. Μόνο και μόνο για την ηρεμία που θα κερδίσουμε, έστω και προσωρινά.