Πούλα με για λίγη σιγουριά

Σήμερα το μεσημέρι η Κατερίνα ήρθε να με επισκεφτεί. Για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό την είδα νευρική. Για να το πω πιο σωστά, όχι ακριβώς νευρική. Άγρια ήρεμη. Δεν ξέρω αν σας βοηθάω να καταλάβετε. Μου έφερε το δώρο μου, ένα πολύ όμορφο και ιδιαίτερο δώρο, όπως αυτά που κάνει κάθε φορά.

Είχε διαλέξει κάποια τραγούδια, ενδιαφέροντα, εύστοχα κι όχι τόσο γνωστά. Μ' αυτά δημιούργησε ένα cd το οποίο μου έδωσε. Το cd το συνόδευε κι ένα ολιγόφυλλο τετράδιο, με τους στίχους κάθε τραγουδιού. Σε κάποια είχε μία μικρή ιστορία που τα τύλιγε, την ιστορία τους. Σε κάποια άλλα είχε απλά δικά της χειρόγραφα σχόλια στους στίχους τους.

Της έδωσα το δικό της, έδειξε πως της άρεσε. Μιλήσαμε για αρκετή ώρα. Κι όπως συνήθως, κάποια στιγμή ξαφνικά πετάχτηκε πάνω να φύγει. Πάντα το έκανε αυτό. Λίγο πριν τελειώσουν όλα όσα έχεις να πεις και χρειαστεί να αντιμετωπίσεις τη σιωπή, ανακοίνωνε την αποχώρησή της. Δεν της άρεσε να βλέπει ανθρώπους να νιώθουν αμήχανα με τη σιωπή. Ίσως γιατί για την ίδια ήταν αναγκαία.

Έπιασα στα χέρια μου το βιβλιαράκι με τους στίχους και άρχισα να το διαβάζω. Πότε βιαστικά και πότε νωχελικά. Ταξίδευα κι επέστρεφα. Είχε οργανώσει και τη σειρά τους καλά. Αποφάσισα να προσπαθήσω να το δω σα μία ιστορία, χωρίς να επηρεάζομαι από το ρυθμό της μελωδίας με την οποία τους έντυσαν. Ήταν σα να έλεγαν ένα παραμύθι...

Μία σχέση, ένας έρωτας. Ανείπωτος τουλάχιστον από τη μία πλευρά. Δύο χωρισμοί και πόνος. Συζητήσεις, συναντήσεις, δάκρυα, αγκαλιές, απορρίψεις. Βόλτες, ταξίδια, χαιρετισμοί, φιλιά, μοναξιά. Όλα αυτά και πολλά άλλα αναδύονταν μέσα από τις σελίδες εκείνες. Σα να έλεγε τη ζωή της φαινόταν. Γιορτές, κεράσματα, δώρα, επιθυμίες, νοσταλγία.

Για την τελευταία δεν είμαι σίγουρη. Τα τραγούδια την προκαλούσαν, αλλά γινόταν μία απότομη μεταφορά. Δύο τραγούδια πριν το τέλος ( ή μήπως "Πριν το Τέλος"; ) φαινόταν μία έντονη αλλαγή διάθεσης. Κανένα συναίσθημα δεν έσβηνε, αλλά σα να δημιουργούνταν άλλη στάση. Όχι αναμονής, όχι έντονης ελπίδας. Αλλαγή η οποία όμως προέκυψε από κάποια άσχημη στιγμή.

Δε διευκρίνιζε τί. Την πλήγωσε όμως. Μερικές μέρες αργότερα μπήκαν κι οι αμφιβολίες. Δεν έμεναν και πολλές ελπίδες αναστροφής. Δεν καταλάβαινα αν είχε σίγουρα αποφασίσει πως δε θα αλλάξει κάτι. Είχε όμως σίγουρα καταλήξει πως είναι πλέον πολύ δύσκολο να αλλάξει κάτι. Άλλωστε αυτό συμβαίνει συνήθως αν θέτουμε σε εφαρμογή τις άμυνές μας. Άραγε το κρυφό πρόσωπο της ιστορίας το ήξερε; Το κατάλαβε; Το ένιωσε; Άραγε, στην τελική, να το ενδιέφερε; Ποιος όμως μπορεί να απορρίψει την Κατερίνα;

Ίσως αύριο να 'ναι αργά...