1-1

Απέναντί μου μένει μία κυρία, αρκετά μεγάλης ηλικίας και ήρεμος άνθρωπος. Δε μιλάει πολύ και δεν ενοχλεί. Οι περισσότεροι στη γειτονιά δε γνωρίζουν καν το όνομά της.. Μου είχε πει κάποτε:

Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, ίσως και κοντά μας, οι οποίοι παιδεύονται από την παρουσία μας. Συνήθως, το ξέρουν αλλά δεν έχουν το θάρρος και τη δύναμη να απομακρυνθούν. Υπάρχουν και άνθρωποι που διαφέρουν, που σε κάποιους φαντάζουν μοναδικοί. Δεν ξέρω αν είναι όντως έτσι. Όμως ξέρω πως οι ίδιοι δε βλέπουν τόσο σημαντική αυτή τη διαφορά. Ο καθένας μας κουβαλάει τα αισθήματα και τις αδυναμίες του. Ορισμένες φορές, είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις γιατί ξεχωρίζουμε κάποιους ανθρώπους.

Ίσως να φταίει το ότι μας θυμίζουν το πώς θα θέλαμε να είμαστε.
Ίσως να φταίει το ότι μας ενοχλεί ότι θεωρούσαμε πως κανένας δεν μπορεί να είναι έτσι.
Ίσως πάλι, να φταίει πως πλησιάζουν αυτό το ιδανικό που θεωρούσαμε ανύπαρκτο.
Ίσως και να φταίει που αυτό το τέλειο δεν ήταν αρκετά τέλειο ώστε να μας δεχτεί δίπλα του.

Συμπλήρωσε ακόμα, πως οι άνθρωποι πολλές φορές θυμώνουν με τους συνανθρώπους τους για λόγους χαζούς. Κι άλλες φορές, πως θυμώνουν με αυτούς για λόγους άσχημους. Όταν τα αισθήματα είναι βαθιά, πονάνε. Και τότε, οι άνθρωποι γίνονται αδύναμοι.. Πληγώνουν τους άλλους, στην προσπάθεια να προστατεύσουν αυτούς αλλά και τον εαυτό τους.

Εσύ, να δίνεις ό,τι νιώθεις κάθε φορά. Αν σου ζητήσουν να σταματήσεις, να το κάνεις. Μην τους πιέζεις. Δεν έχουν όλοι μεγάλες αντοχές. Αν ξαναγυρίσουν, να τους συγχωρέσεις. Σε έχουν ανάγκη. Κι αν φύγουν πάλι, πάλι να το δεχτείς και πάλι να μην κρατήσεις κακία. Συνήθως ζητάνε και να σταματήσετε να μιλάτε. Να το κατανοήσεις κι αυτό. Κι όσο κι αν πονάς, να τους βοηθήσεις. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πιο αδύναμοι από εσένα και πραγματικά σε χρειάζονται. Εσύ, να είσαι εκεί με όποιο τρόπο αυτοί σε θέλουν κάθε φορά. Μέχρι εκεί που μπορείς.

Και με άφησε να αναρωτιέμαι ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά που κάνουν κάποιους ανθρώπους να μοιάζουν ξεχωριστοί. Με άφησε επίσης να αναρωτιέμαι, πόσο συχνά συναντά κανείς τέτοιους ανθρώπους. Και τελικά, αν υπάρχουν κάποιοι (πολλοί ή λίγοι) οι οποίοι να είναι ξεχωριστοί για όλους όσους τους γνωρίζουν, και όχι για τον καθέναν μας διαφορετικά.

Ξεχωριστοί άνθρωποι.. Τί βλακείες κάθομαι και γράφω πάλι. Σαφώς και δεν υπάρχουν. Εμείς θέλουμε να πιστέψουμε στην ύπαρξή τους. Θέλουμε να πιστέψουμε σε κάτι άλλο, στο οποίο να φορτώσουμε όλα τα όνειρα και όλες τις αδυναμίες μας. Θέλουμε να δώσουμε στον εαυτό μας την ελπίδα και ταυτόχρονα να μην τον βαρύνουμε άμα τη χάσει. Και ποτέ να μην κατηγορούμε αυτόν τον άλλον, αλλά πάντα έμμεσα να του δείχνουμε πώς μας επηρρεάζει, σε τί βαθμό και πόσο συχνά.