Αδύναμη σήμερα. Και χθες. Χαμένη. Ηρεμία ή ατονία. Δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω. Η Κατερίνα έχει αυτές τις μέρες ασυνήθιστο βλέμμα. Σε κοιτάει, και νιώθεις να βαραίνεις απότομα. Ψάχνεις μέσα στα μάτια της και βλέπεις μόνο ανέκφραστο γκρι. Όλα κλειστά, όλα κρυμμένα. Και πουθενά τέλος. Όσο και να προχωράς, τοίχο δε βρίσκεις. Ούτε πόρτα, ούτε σύρτη. Ένας μακρύς, σχεδόν σκοτεινός διάδρομος.
Δεν την έχω συνηθίσει έτσι. Για να το πω πιο σωστά, δε με έχει αφήσει να τη συνηθίσω έτσι. Όποτε την κυρίευε τέτοια διάθεση, έφευγε. Έβρισκε αφορμές να μην έρθει. Τάχα, απρόοπτες δουλειές, μεγάλη κούραση.
Αλλά αυτή τη φορά τη χρειαζόμουν και το ήξερε. Κι έτσι καμία δικαιολογία δεν πρόβαλε. Αλλά συμβαίνει κάτι περίεργο. Αν τη βλέπεις, δεν μπορείς να σκεφτείς τα δικά σου. Δεν μπορείς να σκεφτείς γενικά. Μα τί έχει τέλος πάντων;
Την ενοχλεί που άρχισα να ασχολούμαι μαζί της και παραμέρισα τους λόγους που την ήθελα εδώ. Αλλά μήπως δεν το ξέρει; Πάντα η παρουσία της είναι επιβλητική. Πόσο μάλλον τώρα.
Περιέργως, δεν αποφεύγει τη ματιά μου. Αντίθετα, εστιάζει βαθιά μέσα της και νιώθω μαρμαρωμένη. Την είχα ρωτήσει κάποτε τί προκαλεί αυτές τις διαθέσεις. Η απάντησή της "Ουσιαστικά τίποτα, δηλαδή τα πάντα. Τίποτα." Βγάλατε άκρη; Εγώ πάντως όχι. Όπως επίσης δεν κατανοώ γιατί θέλει να είναι μόνη της αυτές τις μέρες. Όλος ο κόσμος ψάχνει παρηγοριά, συμπαράσταση. Χάδι. Αυτή;
Δεν της αρέσουν, λέει, οι ψυχολογικοί εκβιασμοί. Δεν μπορεί τις ερωτήσεις αυτών που απαιτούν απαντήσεις διαφορετικές από αυτές που δίνει. Αλλά δεν μπορεί ούτε και τη σιωπή όσων δέχονται τις απαντήσεις και καταλαβαίνουν. Στους πρώτους, θέλει να μην ξανανοίξει το στόμα της κι αυτοί να μιλάνε, να ρωτάνε, να αμφισβητούν, να επιτίθενται μέχρι να σκάσουν. Στους δεύτερους, θέλει να βάλει τις φωνές. Να την αφήσουν ήσυχη. Να μπορεί να τους κοιτάξει μες στα μάτια μ' αυτό το έντονο, σαν "κατηγορώ" βλέμμα. Να τους κοιτάξει, χωρίς τις τύψεις της επόμενης μέρας για το ότι δεν της έφταιξαν σε τίποτα.
Η Κατερίνα και οι άνθρωποι. Η Κατερίνα κι εγώ. Οι άνθρωποι, κι εγώ. Όλοι μας. Έχουμε άραγε τίποτα λιγότερο από την Κατερίνα; Κι αν ναι, τί να είναι αυτό; Άραγε, αυτήν την Κατερίνα, την αγαπάμε ή την αποφεύγουμε; Την αναζητούμε ή τη διώχνουμε; Τη χρειαζόμαστε ή μας κουράζει;
"Θάλασσες, μέσα στα μάτια σου θάλασσες."
Υ.Γ. Ευχαριστώ τον εμπνευστή του τίτλου.
No comments:
Post a Comment