Έρχεται Κρύο

Αυτό που δεν καταλαβαίνω με τίποτα, είναι ο αγώνας, η προσπάθεια να τερματίσει κανείς πρώτος. Όχι σε κάποιον αγώνα, αλλά να δώσει τέλος σε κάτι πρώτος εκείνος. Κι αν τελικά το διατύπωσες, είσαι σίγουρος πως ήσουν πρώτος; Κι αν τελικά το διατύπωσες και ήσουν και πρώτος, είσαι σίγουρος πως αυτή τη φορά θα το κρατήσεις; Κι αν τελικά, ακόμα μία φορά το μετανιώσεις, που δεν το εύχομαι για τη δική σου πρώτα ηρεμία, πώς είσαι σίγουρος πως ο άλλος θα είναι πάλι εκεί; Να κατανοεί, να συγχωρεί και να υποχωρεί;

Καταλάβαινα πάντα πως η ανικανότητα κάποιων για σταθερές αποφάσεις, είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρα, για τον ίδιο και για όσους αυτή αγγίζει. Ωστόσο, μάλλον πάντα τα αντιμετώπιζα με μία καρτερικότητα και διάθεση αποφυγής διαφωνιών. Θεωρούσα πως ήταν η καλύτερη στάση, αφού τότε έβρισκε ο καθένας το έδαφος που χρειαζόταν, δεν υπήρχαν κακίες και διαμάχες, δεν υπήρχαν κατεβασμένα μούτρα ούτε «σφαλιάρες».

Και τελικά, βρέθηκα πάλι κατηγορούμενη για μεροληψία, για κοροϊδία, για υπεροψία και για ό,τι άλλο δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να θυμηθώ. Εκφράστηκε μάλιστα η άποψη πως το μόνο που καταφέρνω τελικά να προσφέρω είναι πόνο. Και μαζί μ’ αυτό, εκφράστηκε και ένας (ακόμα) μεγαλειώδης αποχαιρετισμός. Ένας φανταχτερός κι εκκωφαντικός χαιρετισμός, που έκρυβε μία τεράστια ευχαρίστηση που (ακόμα μία φορά) δεν ειπώθηκε από μένα.

Και δε με πειράζει, πραγματικά. Δεν επέβαλα ποτέ την παρουσία μου σε κανέναν. Κι όσοι θέλουν μένουν τριγύρω από επιλογή τους. Αλλά ποτέ δεν κατάλαβα για ποιο λόγο κάποιος να πανηγυρίζει και να βροντοφωνάζει έναν αποχαιρετισμό. Ποτέ δεν κατάλαβα για ποιο λόγο κάποιος να νιώθει τόση ικανοποιήση, φτάνοντας ακόμα μία φορά στα όρια. Ίσως μάλιστα, αυτή τη φορά ξεπερνώντας τα κιόλας.

Ειλικρινά, δεν έχω καταλάβει (ως συνήθως) πώς προέκυψε συμπέρασμα σχετικά με χαρέμι πιθανών υποστηρικτών, τη στιγμή μάλιστα που δεν ήμουν εγώ αυτός που διαλαλούσε πράγματα καθημερινότητας, από τη στιγμή που δεν ήμουν εγώ αυτός που είχε μιλήσει σε τόσο κόσμο. Και δεν καταλαβαίνω επίσης (ακόμα μία φορά κι αυτό) πώς προκύπτουν όλες αυτές οι κατηγορίες για το είναι μου και τις πράξεις μου.

Άλλωστε εγώ, δε συζήτησα παρά ελάχιστες φορές κάποια πράγματα, κι αυτά μόνο αν δεν άντεχα άλλο αυτή την πίεση και την άδικη, κατά τη γνώμη μου πάντα, επίθεση. Κι εσείς που τα μαθαίνετε τώρα, δεν ξέρω και πόσα καταλάβατε. Αλλά το κείμενο αυτό είναι περισσότερο μία απορία για τον εγωισμό και λιγότερο ένα ξέσπασμα. Σε καμία μάλιστα περίπτωση, δεν είναι ανάγκη εξιλέωσης.

Σας παρακαλώ τουλάχιστον εσάς, που ρίξατε μία ματιά σ’ αυτό το κείμενο, μη στέκεστε σε ανούσιες τυπικότητες. Ποιος θα πει αντίο σε ποιον, με ποιο τρόπο και πόσες κατηγορίες θα προλάβει να του φορτώσει. Δεν ξέρω αυτοί που έχετε στο νου σας ως υποψήφιους προς αποχώρηση πώς θα αντιδράσουν, αλλά εγώ δεν έκανα διάλογο. Απλά, άκουσα. Και δεν είπα τίποτα. Κι αναρωτιέμαι για δύο πράγματα.

Αρχικά, μήπως θα έπρεπε τελικά να προσπαθήσω να υπερασπιστώ τη θέση μου. Να εξήγησω (όχι για πρώτη φορά) και να παρουσιάσω τα σημεία που θεωρώ προσεγγίσεις λανθασμένες. Από την άλλη όμως, σκέφτομαι κατά πόσο μία τέτοια προσπάθεια έχει νόημα. Αφού στην τελική, δύο φορές που προσπάθησα κάτι παρόμοιο, το αποτελέσμα δεν άλλαξε. Αν κάποιος χαίρεται το φαντασμαγορικό φινάλε, τότε μάλλον δε δέχεται και καμία άλλη άποψη.

Είναι η μεγάλη μας σιγουριά, αυτή που μας κάνει να θεωρούμε πράγματα αυτονόητα ως τεράστιες θυσίες, και ο μεγάλος μας εγωισμός αυτός που μας κάνει να διώχνουμε πράγματα διαφορετικά από όσα έχουμε συνηθίσει. Κι εγώ πράγματι είμαι ένα άτομο που δεν έχω τίποτα να προσφέρω, γιατί δεν έχω τίποτα στα χέρια μου. Το μόνο για το οποίο προσπαθώ, είναι τα αισθήματα και οι σκέψεις. Ίσως, μία μικρή αλλαγή στη στάση ζωής μας.

Κι είναι κρίμα, αυτό που αντιμάχεσαι (σαφώς όχι σαν άτομο), να σε χαιρετά πανηγυρικά.
Κοίτα να ντύνεσαι καλά, κι έρχεται κρύο...