Αν μάθεις κάποιος πως πονάει, είναι που σ' αγαπάει.
Αν ακούσεις κάποιος να γελάει, πάλι είναι που σ' αγαπάει.
Αν ακούσεις κάποιος να γελάει, πάλι είναι που σ' αγαπάει.
Κι αν καταλάβεις πως δε μιλάει, είναι που πιο πολύ σε αγαπάει.
Ψυχή μου, ψέματα, ψέματα σου λέω. Να ζεις με όνειρο, να μην κλαίω.
Αν θέλεις, πάρε τα μισά και φύγε. Ψάξε να βρεις η διαφορά πού πήγε.
Αν θέλεις, πάρε τα μισά και φύγε. Ψάξε να βρεις η διαφορά πού πήγε.
Πονάει, γελάει, σωπαίνει. Κι εσύ δίνεις, συγχωρείς, περιμένεις.
Ψέματα της λέω κι εγώ, αλλά με βαρέθηκε.
Τόσες μάχες που έδωσε, βρήκε το δρόμο μόνη της.
Κι αποφάσισε να συνεχίσει να δίνει, να προσφέρει, να αντέχει.
Κι ας μεγαλώνει συνέχεια η διαφορά. Κι ας έμεινε στο μείον.
Ψέματα της λέω κι εγώ, αλλά με βαρέθηκε.
Τόσες μάχες που έδωσε, βρήκε το δρόμο μόνη της.
Κι αποφάσισε να συνεχίσει να δίνει, να προσφέρει, να αντέχει.
Κι ας μεγαλώνει συνέχεια η διαφορά. Κι ας έμεινε στο μείον.
Ευχαριστώ, για πολλά πράγματα, τον εμπνευστή μέρους του παραπάνω κειμένου.
Σύνδεσμοι εικόνων: 1, 2, 3, 4
3 comments:
κανεις δεν εμεινε στο μειον.
το να δεινεις ειναι καμμια φορα,
αυτο που ζητας.
καθε πραξη σου σε πληρωνει
με το παραπανω,
μπορει και οχι ομως.
Υπάρχει όμως και η άλλη μεριά, την οποία μου επισήμαναν. Αν δίνεις συνέχεια (ευκαιρίες), χάνεται κάπου η δυνατότητα να μάθει ο άλλος από τα λάθη του. Να καταλάβει και να βελτιωθεί.
Όσο για το μείον, δεν είμαι σίγουρη. Νομίζω πως υπάρχουν στιγμές που όλοι νιώθουμε κάποιο μείον, κι αυτό αρκεί. Δώσε όμως όσο αντέχεις. Τί στο καλό; Δεν έχεις περίσσευμα;
Αυτό το κάνει από τότε…
Ήθελε να ήταν το δικό του μικρό μυστικό. Όμως δεν τα κατάφερε.
Τελείωσε μόνο με το ένα μέρος,
Ποτέ δεν σταμάτησε, έπρεπε κάποια πράγματα να γίνουν «έτσι», πολλά μένουν ακόμα.
Η Ζωή από μόνη της είναι ένα Θαύμα...
Κάθε μέρα έχουμε τόσα θαύματα σχεδόν κάθε στιγμή.
Αυτές τις μέρες με επισκέφτηκε ένας μοναχός, την τρίτη φορά τα τελευταία 14 χρόνια. Με επισκέπτεται κάθε επτά απτά χρόνια. Λατρεύω την συντροφιά του, τις συμβουλές του, τις μικρές ζεστές στιγμές του. Αυτή τη φορά υποσχέθηκε να είναι πάντα δίπλα μου, όταν με χρειαστεί ή τον αναζητήσω.
Ρωτάει ο μοναχός: μα εσύ έκανες τόσα λάθη, Γιατί; Γιατί; Γιατί τα έκανες; Δεν μπορούσες να τα αποφύγεις;
«Μπορούσε» του απάντησε, «μπορούσε». «Αλλά έπρεπε να κάψω τα φτερά τα αδύναμα και χτυπημένα, τα ξεθωριασμένα και προδομένα».
Δεν φτάνει στη Ζωή μόνο να υπάρχει, χρειάζεται «νόημα» , αυτό ζητούσε το βρήκε «τότε». Το έχει «ακόμα».
Ξέρω που είσαι, το ένιωθα κάθε στιγμή.
Αν παραιτήθηκε κάποια στιγμή ήταν επειδή δεν άντεχε, είχε κουραστεί, έχασε την πίστη του, αμφισβήτησε, ξεχάστηκε όμως θυμήθηκε κάθε στιγμή εκείνη όταν …
Post a Comment