Βήματα στο πλακόστρωτο, σα να χοροπηδάς.
Ρυθμός σταθερός, αλλά όχι μονότονος.
Διακρίνω μία ανησύχια στο βήμα.
Μία ανυπομονησία ίσως.
Σταματάς.
Τιπ, ταπ.
Νέα βήματα στο πλακόστρωτο, βιαστικά.
Χωρίς ρυθμό, μονάχα θόρυβος.
Μου φαίνονται μπερδεμένα, ασταθή.
Φοβισμένα ίσως.
Γκντουπ.
Τιπ, ταπ.
Ήρθες κι εσύ, σα να περπατάς ψιθυριστά.
Βήμα ελαφρύ, αλλά άδειο.
Σα να περπατάς, αλλά να μην πατάς στο έδαφος.
Σα να μην είσαι από δω.
Μπα.
Τιπ, ταπ.
Σε περίμενα, απορούσα που άργησες.
Βήμα βαρύ, σταθερό, μονότονο.
Ίσως λίγο βαριεστημένο, ανιαρό.
Παραιτήθηκες από τον πόνο. Και τί σου έμεινε;
Άσε με!
Τώρα, και τα δικά μου βήματα.
Τί ήχο να τους δώσω; Πώς να τα χαρακτηρίσω;
Ελαφριά; Όχι. Σταθερά; Ούτε. Ελαφρώς θορυβώδη. Ούτε, ούτε.
Νομίζω το βρήκα. Γνώριμα.
Σε πλακάκια ολόκληρα, αποφεύγοντας τις γραμμές.
Άλλες πάλι φορές, πατώντας μόνο τις γραμμές.
Εναλλάξ το καθένα. Στο γκρεμό. Και την επόμενη,
πάλι στην κοιλάδα. Γνώριμα απλά.
Τρικλοποδιά;

Φωτογραφία της Oleksiy Maksymenko, από εδώ.
3 comments:
Μετά τη γκρίζα φάση έρχονται μέρες λιακάδας.
Βγάλε τα παπούτσια και άκου τον ήχο της ψυχής σου.Τα βήματα πάντα μου φαινόντουσαν μπερδεμένα/
Την καλησπέρα μου
@ ggl
Ή πριν από αυτήν, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς. Άλλος πάλι, μπορεί να μη βλέπει πουθενά γκρίζα φάση.
@ island
Ευχαριστώ, να είσαι καλά.
Καλησπέρα :-)
Post a Comment