"Δε μου αρέσει που δε μου μιλάς"

Σάββατο βράδυ κι έχεις πάει μία βόλτα. Από το πρωί τα πράγματα δεν είναι καλά. Διαμάχες λεκτικές επαναλήφθηκαν ακόμα μία φορά. Χωρίς ένταση στις φωνές, αλλά μοιράζοντας άλλον έναν ψυχολογικό πόλεμο. Πάθη κι εμμονές μπαίνουν στο παιχνίδι και σε βάζουν σε θέση αμυνόμενου. Λάθη και ψέματα, στη θέση επιτιθέμενου. Ένας αγώνας ακόμα.

Κάθεσαι σ' έναν βράχο. Η θάλασσα μπροστά, λες και καταλαβαίνει, ηρεμεί μαζί σου κι αφρίζει στους λυγμούς σου. Λίγο παρακάτω, ένα μαγαζί χτισμένο θαρρείς πάνω από τη θάλασσα, σ' ένα βράχο απομονωμένο παίζει μουσική. Όχι από το αγαπημένο σου είδος. Μα στην πορεία, η βραδιά συνεχίζει τα παιχνίδια. Το τραγούδι που συντρόφευε κάποτε στην εφηβεία τα ξεσπάσματά σου κι εκείνο που χρόνια βάζεις να παίζει γιατί ξέρεις πως είναι κομμάτι σου, αλλά που επίμονα προσπαθείς να το διαψεύσεις.

Ίσως να φανεί πως η προσπάθεια αυτή είναι άδικη στο τέλος. Αλλά και σήμερα αυτό προσπαθείς να κάνεις. Να νικήσεις τα όνειρα, να κρατήσεις κάποιον δίπλα σου. Προσπερνάς λάθη του γιατί σκέφτεσαι τα δικά σου. Κάποια από αυτά, τα προκάλεσε με την ίδια του τη συμπεριφορά. Αλλά και τί να γίνει; Τον έχεις εκεί δίπλα. Να μιλάει και να σιωπά. Προσπαθεί να απολογηθεί ενώ ταυτόχρονα να σε κάνει να καταλάβεις.

Είναι από τις λίγες φορές που δεν προσπέρασες τον τσακωμό. Στέκεις εκεί, δίπλα του, ανάμεσα στα χέρια του, χωρίς να μιλάς. Για πάνω από 2 ώρες σχεδόν, δεν έχεις αρθρώσει παρά λίγες λέξεις. Η παρουσία του άλλου είναι μία σκιά στο πλάι σου. Όχι γιατί δεν τον θέλεις εκεί, ούτε επειδή σκέφτεσαι πολλά. Τίποτα δε σκέφτεσαι.

Το κεφάλι σου είναι άδειο. Οι σκέψεις έχουν σταματήσει να έρχονται, όπως κι οι διαφωνίες ή οι προσπάθειες. Έχει μείνει μόνο μία κούραση κι ένα παράπονο. Προσπαθείς απλά να αποβάλεις την ένταση. Δεν ξέρεις πια αν θες την παρουσία του άλλου εκεί. Κάποιες στιγμές νιώθεις να σου κόβει το ξέσπασμα. Φοβάσαι μην το παρεξηγήσει κι αυτό. Το θέμα είναι αυτός. Ήταν πάντα αυτός. Μόνο που δεν το έβλεπε. Κάθε εξήγηση που έδινε αφορούσε στον άλλον. Όχι αυτόν.

Τόση τριβή, τόσες μάχες... Να αγωνίζεστε για κάτι που μόνοι σας καταστρέφετε. Λίγο λίγο, κάθε φορά με μία τέτοια συζήτηση, το ροκανίζετε. Το χάνετε. Πόσο θα αντέξετε να μάχεστε για μια Ελένη; Καλή τύχη.