Σύννεφα

Σάββατο πρωί, πριν πάω στο μάθημα σταματάω στην καφετέρια απέναντι. Παραγγέλνω τον καφέ μου και περιμένω την ευγενική (και λίγο νυσταγμένη κοπέλα) να τον ετοιμάσει. Κι όπως νωχελικά χαζεύω την κίνηση στο δρόμο, βλέπω την Κατερίνα. Περίεργο.. Συνήθως δεν ξυπνάει τόσο νωρίς. "Επιστρέφω αμέσως", λέω στην κοπέλα και βγαίνω έξω να την προλάβω. Με βλέπει, χαμογελάει και κοντοστέκεται.

- Έλα να σε κεράσω έναν καφέ στα γρήγορα μέχρι να μπω για μάθημα.
- Ευχαρίστως!

Μεταφερόμαστε και πάλι εντός της καφετέριας, ενώ η Κατερίνα δίνει ήδη την παραγγελία της στην κοπέλα.

- Λοιπόν Κατερίνα, πώς είσαι;
- Σκεφτόμουν.. Α, ευχαριστώ γλυκιά μου, στην υγειά σου. Κάποιες φορές, οι σχέσεις των ανθρώπων μοιάζουν με σύννεφα. Τί θέλω να πω. Προσπερνάμε τάχα τόσες δυσκολίες, για να συνυπάρξουμε. Σα μία ορειβασία, σε βουνό. Βρίσκουμε χώρο, ορμάμε. Γλιστράει, πηγαίνουμε αργά. Είναι απότομα, στεκόμαστε μετέωροι για να καταφέρουμε να κατακτήσουμε τον άλλον.
Κι αφού τα καταφέρουμε όλα αυτά και φτάσουμε στην κορυφή, καταλαβαίνουμε πως ο χώρος είναι καλυμμένος από ένα σύννεφο. Σαν αυτά που είχε χθες πάνω του ο Υμηττός. Γκρι και λευκά σε συνδυασμό, παχιά και γεμάτα. Όμορφα σύννεφα. Φτάνουμε λοιπόν εκεί και περπατάμε μέσα σε μία ομίχλη. Μετά από τόση προσπάθεια, γινόμαστε μούσκεμα και κάθε μας βήμα γίνεται στα τυφλά.

Και πάνω που σκεφτόμουν τί να πω, συνέχισε μόνη της.

- Βέβαια, υπάρχει κι άλλη χρήση για ένα σύννεφο. Αν είσαι τυχερός κι έχεις αυτοκίνητο, κλείνεις μέσα την παρέα που θέλεις κι ανεβαίνεις στον Υμηττό. Ψηλά, στην κορυφή. Χάνεσαι στην αγκαλιά όποιου έχεις μαζί σου, είτε φίλος είτε ερωτικός σύντροφος. Αν νομίζεις πως θα παρεξηγηθείς από την επαφή, δε χρειάζεται καν η αγκαλιά. Αρκεί που είστε μαζί εκεί. Δύο, τρεις, τέσσερεις. Όσοι χρειάζεται. Ακόμα κι ένας, μόνος σου. Αν χρειάζεται. Ψηλά στο βουνό, έξω από το αυτοκίνητο. Υγρασία, ελαφριά ψύχρα, και το μόνο που βλέπεις είναι αυτό που θέλεις εκείνη τη στιγμή. Οι άλλοι ή το τίποτα.
Άλλωστε, βρίσκεσαι στα σύννεφα... Τί παραπάνω να ζητήσει κανείς;

Πω, σ' έχω πάρει μονότερμα όμως τόση ώρα και μάλλον σε καθυστέρησα κι από το μάθημα. Με συγχωρείς. Πρέπει να φύγω, θα τα ξαναπούμε.

- Στο καλό Κατερίνα, καλημέρα.

Μετά από ακόμα μία έκπληξη που μου πρόσφερε η Κατερίνα, και πρωινιάτικα μάλιστα, βαδίζω μάλλον κάπως ανόρεχτα για το μάθημα. Δίπλα μου, ένα νεαρό ζευγάρι.

- Μωρό μου, μαζί μου θα πας στα σύννεφα.
- Ω, ζουζουνάκι μου! Είσαι τόσο τέλειος!

Συννέφιασε...

---

Σύνδεσμος εικόνας: 1