Αράχνη

Έχω κουραστεί τόσον καιρό να κρύβομαι στις γωνίες. Να στέκομαι εκεί ώρες πολλές, περιμένοντας μήπως φανείς. Μήπως σε δω και ξεπεράσω τον πόνο. Διασχίζω τις σκέψεις μου σα να βαδίζω σε διαδρόμους. Γνώριμες και σίγουρες, μόνο για ό,τι αφορά σε σένα. Χωρίς φόβους. Μόνο άνετα νιώθω εκεί. Δε με νοιάζει που οι ισορροπίες είναι λεπτές. Ούτε που καμιά φορά κολλάνε σκουπίδια πάνω τους. Συνεχίζω να κινούμαι εκεί.

Δεξιά κι αριστερά. Σε κανονικές διαδρομές, όμοιες μεταξύ τους. Σταδιακά να αυξάνονται, να μακραίνουν. Μα η ουσία να μην αλλάζει. Στο κέντρο ένας κύκλος. Να στηρίζει όλο το οικοδόμημα. Μη κι από το βάρος, όλες μου οι σκέψεις διαλυθούν και πέσουν κάτω. Αλλά και τί να κάνει κι αυτός, μπροστά στη δική σου μανία για καθαρότητα; Δε θες να με βλέπεις. Δε θες να μου παραχωρήσεις ούτε μία ακρούλα στο περιβάλλον σου. Μη τυχόν και σου κάνω κακό.

Εγώ, που κρέμομαι στον αέρα από μία κλωστή. Τόσο λεπτή που δεν μπορείς καν να τη δεις. Κρέμομαι μετέωρη από μία ίνα που μοιάζει μεταξωτή στο φως. Αλλά ούτε αυτό σε νοιάζει. Ο αέρας με κουνάει διαρκώς, σαν εκκρεμές θα έλεγες πως μοιάζω. Μία φυσάει, μία σταματάει. Όμως, μέχρι το στήριγμά μου να σπάσει, εγώ θα προσπαθώ να σε φτάσω. Να στέκομαι εκεί κοντά. Λίγο πιο πάνω από σένα για να γλιτώσω τη μανία σου να με αφανίσεις. Σα φύλακας άγγελος θα είμαι εκεί, απλά για να σε αγαπώ.

Κι αν μια μέρα αποφασίσεις να φύγεις, εγώ και πάλι θα γυρνώ εκεί. Κοντά στο παράθυρο θα προσμένω να σε ξαναδώ. Μήπως σε ξαναδώ. Ανάμεσα σε όλα τα ερείπια που θα 'χει αφήσει η φυγή σου, θα περπατώ και θα ψάχνω. Εσένα. Κι όσα είσαι.

Πιασμένος σε παγίδα -κι έχουν περάσει χρόνια-
στην πόρτα σου γυρνάω κάθε πρωί.
Στη σκέψη σου αρρωσταίνω, στέκω, βαριανασαίνω,
θυμάμαι όταν σε είχα πρωτοδεί...

Δε μένει εδώ κανείς,
μόνο τα δέντρα μείναν ίδια
κι άδειοι δρόμοι με σκουπίδια.
Δε μένει εδώ κανείς,
σκληρό το φώς που ξημερώνει,
σα μεθυσμένο μ' ανταμώνει
και με λιώνει.

Ξεπούλησα το νού μου -κορόϊδο του εαυτού μου-
αράχνη σ' ακατοίκητο ουρανό
νομίζω τά 'χω χάσει δεν σ' έχω ξεπεράσει
κοιτάζω το κουδούνι σου: αδειανό.

Δε μένει εδώ κανείς,
μόνο τα δέντρα μείναν ίδια
κι άδειοι δρόμοι με σκουπίδια
Δε μένει εδώ κανείς,
σκληρό το φώς που ξημερώνει,
σα μεθυσμένο μ' ανταμώνει
και με λιώνει.

Δεν είχα ποτέ σκεφτεί έτσι για μία αράχνη. Ώσπου άκουσα το τραγούδι αυτό. Στίχοι, μουσική και πρώτη εκτέλεση από το Σωκράτη Μάλαμα. Εδώ το ερμηνεύει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, με τη διακριτική συντροφιά του Σωκράτη Μάλαμα.