Είπα να δεχτώ τη γενική πρόσκληση του SDRyche σ' ένα παιχνίδι ευχών. Αρχικά, σκέφτηκα να το γράψω σύντομα σα μία απάντηση στο δικό του κείμενο. Μετά όμως, ήταν πολλά όσα σκεφτόμουν και σε κανένα δεν κατέληγα. Αποφάσισα λοιπόν να μεταφερθώ στο δικό μου χώρο, μην κάνω και κατάχρηση της φιλοξενίας του.
Το παιχνίδι είναι απλό. Σου ζητάει τρεις ευχές. Μία για τον εαυτό σου, μία για τους φίλους σου και μία για τους εχθρούς σου. Μεταφέρω όλο το σκεπτικό μου κατά την αρχική απάντηση που πήγα να δώσω. Για να δούμε λοιπόν:
Για μένα:
(θα την αφήσω για το τέλος αυτήν, είναι δύσκολη)
Για τους φίλους:
Σκέψη πρώτη: Να είναι καλά.
Σκέψη δεύτερη: Να έχουν αυτογνωσία.
Σκέψη τρίτη: Να γνωρίζουν (εξέλιξη της προηγούμενης σκέψης)
Σκέψη τέταρτη: Πολλά σκέφτομαι, πού να έρθουν κι οι εχθροί. Ας μεταφερθώ στο blog μου.
Και τώρα που μεταφέρθηκα, συνεχίζω να σκέφτομαι. Αλλά... πάλι δεν μπορώ να καταλήξω. Ας την αφήσω κι αυτή για πιο μετά.
Για τους εχθρούς:
Σκέψη πρώτη: Να είναι καλά.
Σκέψη δεύτερη: Έχω εχθρούς;!
Σκέψη τρίτη και τελευταία: Εύχομαι να μην το μάθω πως είναι εχθροί μου.
... Αλλά μήπως είναι ευχή για μένα αυτή;
Ουφ, πολύ δύσκολο παιχνίδι αυτό. Ας το πάρω στο πιο χαλαρό.
Για μένα εύχομαι να γελάω και να κλαίω.
Για τους φίλους μου εύχομαι να γελάνε και να κλαίνε.
Για τους εχθρούς μου εύχομαι να γελάνε και να κλαίνε.
Νομίζω πως ξεμπέρδεψα, ε;
Μπα.. Ούτε αυτές με ικανοποιούν.
Εύχομαι σε όλους, να ζουν μία ζωή στην οποία οι ευχές θα είναι περιττές. Θα κρατήσω αυτό.
Καλώ κι εγώ τους αναγνώστες αυτού του blog, επώνυμους κι ανώνυμους, να συμμετέχουν εφόσον το θέλουν.
6 comments:
Όμορφο θέμα!
Επέτρεψε μου να αφήσω κι εγώ τον εαυτό μου τελευταίο, μου έρχεται δύσκολα για αρχή...
Αυτό που έρχεται πρώτο στο μυαλό μου για τους φίλους μου(ξεπερνώντας το να είναι υγιείς, που εννοείται!) είναι να βρίσκουν τη δύναμη να είναι εγωιστές, σε κάθε δύσκολη ή άβολη στιγμή. (θα ήθελα να εξηγηθώ περισσότερο για αυτό, μιας και δεν είναι άσχημο όσο ακούγεται, μα μην πλατιάσω. Ας το αφήσω για τη σκέψη του καθενός) :)
Για τους εχθρούς μου, θα ευχόμουν να είναι πάντα όσο περισσότερο καλά γίνεται. Πάντα πιο ακέραιοι και ουσιαστικοί. Έτσι, δε θα έχουν εχθρούς :) (Ίσως να χρειάζονταν εισαγωγικά οι... εχθροί, δεν έχω χαρακτηρίσει κάποιον έτσι).
Στη συνήθως δύσκολη περίπτωση του εαυτού μου, που δίνω γραφικές και "μικρές" ευχές, θα του πω να βρει το δρόμο που στην άκρη κλαίνε. Όποιον βρει μαζί του εκεί ή όποιος τον ακολουθήσει, θα έρθει για να τον ακούσει να λέει την αλήθεια. Να λέει αυτά δεν έχει πει ποτέ. Να λέει όσα δεν ξέρει κανείς ότι υπάρχουν...
Καλησπέρα! Να είσαι πολύ καλά! :)
Χαίρομαι που τελικά μεταφέρθηκες στο χώρο σου για να μας μεταφέρεις τις σκέψεις σου!
Κι εγώ αυτό το τελευταίο θα κρατήσω.
Να 'σαι καλά και καλό βράδυ!
Ταξιδιώτη,
όμορφη απάντηση. Πολύ. Ίσως μελλοντικά, να γίνει ο σχολιασμός μου εκτενέστερος. Προς το παρόν, ακούω ακόμα όσα είπες. :)
SDRyche,
να είσαι καλά! Ευχαριστώ άλλωστε και για την πρόσκληση. :)
Καληνύχτα!
(Παρεπιπτόντως, έχεις καμία σχέση με το χημικό Αθήνας; )
Η ευχαρίστηση όλη δικιά μου!
Με το χημικό; Μπα, απολύτως καμία σχέση! Γιατί;
Α μπα, οι παραισθήσεις μου φταίνει. Μην ανησυχείς. :-p
Καλό βράδυ!
Εντάξει λοιπόν. Δε θα ανησυχήσω! ;)
Post a Comment